A metáfora do caruncho (en dous actos)

Dramatis personae

VELLO, que xa está acarunchado

TV, fría e distante

P.B., que acabará por acaruncharse

 

ACTO PRIMEIRO

Apenas alumeado polo fulgor dunha escangallada televisión alcánzase a ver a un espigado ancián que repousa nunha butaca coas pernas tapadas por unha manta a cadros. Tose con violencia ata a arcada. Deseguido bota man dun vaso que ten ó seu carón nunha mesa-camilla inzada de fotografías e lembranzas. Bebe. Cando consegue estabilizarse cambia de canle. Botan unha especie de documental narrado por unha monótona voz en off.

TV

[…] hai quen di do caruncho que é un traballador obsesivo, becho disciplinado onde os haxa, pasa todo o día picando.

VELLO

(Con mal xenio) ¡Menor mal c’alguén traballa! ¡Non como or lacazás estes que só fan que enredar para seguir de leria! E logo, inda por riba, falan mal dos outros, porque ben se sabe cor mangantes non toleran que ninguén salia millor parado qu’eles. ¡Ai, facinerosos! (Segue a rosmar inintelixible)

TV

[…] mais a carauta de humilde canteiro agocha un misántropo ó que non lle chama vivir lonxe das facilidades que lle proporciona o ser humano. Sérvese de fendas en sitios alleos para acubillarse da auga e do frío, e tamén para acomodar á súa prole…

VELLO

(Crece a indignación, mentres a atención no documental semella diluírse) E dispois dicen por eí: “yor nenos, que culpa teñen?”. Dicen: “son pequerrechiiiiños…”. Si, si, pero or nenos son unhes zarangalleiros e hai que controlalos, que senón arman ar de Cristo. (Pequena pausa, logo continúa a bisbar e gruñir) ¡Demo de juventú! ¡Cago na hospa!

TV

[…] as crías do caruncho só pensan en rillar, en roer, mentres crecen e crecen, ata que lles chega a adolescencia, época difícil e de moito cambio, e entón dálles por durmir. Cando espertan, vendo que a casa lles queda pequena, queren independizarse, voar por aí fóra e descubri-lo mundo. Non volverán a casa, por iso tapian a saída do seu cuarto ó marcharen, para o cal utilizan os seus propios refugallos…

VELLO

¡E non só or bichos, tamén as personas! (Berra) ¡Esí deixan a desfeita dentro! E quen albisca eso dende fóra? Ai ho, pero o caruncho éche fodido, que marchar, marchará, pero quedan dentro da madeira as crías. E cando son grandes marchan, e xa non volven. Desfán todo, e non volven… Nunca volven… Non… (Coa ollada perdida tatexa e move os beizos sen pronunciar ningún son. Xira paseniño a testa cara as fotografías. De novo a mirada se perde nalgún punto escuro da estancia. Cae o pano.)

ACTO SEGUNDO

P.B. súa, súa, está suando. No seu escritorio, inferno disimulado. A luz do flexo precipítase na mesa e nos papeis que dela brotan, todo está cheo de papeis. Tamén polo chan hai papeis. P.B. sopra. P.B. mira o teito. Humidade. Pasa con forza a man polo curuto, despeiteándose. Sabe que ten que acabar, pero non sabe cómo. Repasa por décimo sexta vez en voz alta unha das páxinas do relato breve que se trae entre mans. Xa sabe o fragmento de memoria e ata está a sentir dó polo personaxe.

P.B.

“E que carallo fago eu falando dos bichos?”, pregúntaste. “¡Se a min non me produce especial hilaridade fedellar nesas eslamiadas vidas!”. E entón é cando ficas calado, só, nun desértico e extenso silencio, cedéndolle a quenda de palabra á conciencia, onde hai algo que rabuña, algo que che está a rillar na ilusión e nas esperanzas. Ti, sempre seguro e dilixente. Agora anulado polo pánico infundado de ter un caruncho dentro. Pero que disparates son eses? Como collóns vas ter un caruncho dentro? Veña, home! Vai durmir! Non, non. Que se dormes é peor, temporal de silencios. Quita, quita. Son ganas de non apartar a ameaza. Segues oíndo rabuñar. Se polo menos souberas a qué táboa amarrarte encaixarías doutra maneira a arroutada do naufraxio. Pero o caruncho é pícaro e non di, non se ve, non se sabe cómo nin cándo chegou, alíase coa imaxinación para resultar infinitamente máis tóxico. O caruncho só fai que medrar ata que lisca. E cando lisca o dano xa está feito: todo oco, todo acarunchado. ¡Pobres os corazóns de madeira! A certeza é odiosa, por fulminante, pero tamén porque é o único que te pode salvar, mentres que a dúbida é o infatigable caruncho. Si, iso é, o infatigable e maldito caruncho.

Despréndese con estrépito o bolígrafo que P.B. tiña preso na man, medio corpo bótase enriba da mesa, o outro medio repousa na cadeira. Os brazos esvaran e caen sen forza, quedan colgando. Non pode máis. Hoxe non. Quizais mañá, cando se faga de día. Sen erguerse estende o brazo esquerdo e apaga o flexo. Escuridade total. Silencio. Ruído dun rabuñar na madeira. Cae o pano.

Ilustración de portada: © casaoriginal.com