Escribe!

Un escribe a miúdo e considera moi importante facelo. De poder dar un consello – xa sei que non son quen – diríavos a todas e a todos: escribe! Procura colocar o teu pensar, o teu desexar e o teu ser por escrito. Aínda que ninguén o lea; ou o que é peor: aínda que o remate lendo quen ti non queres que o lea. O simple feito de escribir, tan doado como colocar letra tras letra e verba tras verba ata crear un todo comprensible, de redactar idiotas ou lúcidos pensamentos nun caderno, axúdanos a organizar claramente a nosa vida arredor do fétido mundo que nos rodea. Papel e pluma palian dores, crean e consolidan soños, traen e levan esperanzas, inventan noxentas persoas en mundos fantásticos, namoran e desilusionan a partes iguais.

Non hai escusas que o impidan. Cando camiñes pola rúa ou fales por teléfono, escribe; escribe a túa ansiedade cando esteas agardando pola tregua do insomnio; protesta e reivindícate escribindo, nada hai máis forte que a palabra; corta as veas se o ves axeitado, pero deixa escritas as razóns; paga a túa débeda co coronel Buendía e con Henry Chinaski, seguro que lles debes unhas liñas, así que ponte a escribilas; insúltame sen piedade cando remates de ler isto, pero que sexa por escrito, por favor; escribe para ti; escribe para nós e para a Humanidade; escribe porque si, por que non facelo?

Sexa unha insultante carta de amor a aquela persoa que te abandonou, un graffiti de cor prata en ofensa ás autoridades ou unha nota dadaísta pegada sobre a porta da neveira, ti escribe. Escribe catro versos mal paridos sobre un papel inmaculado. Escribe un nutritivo aforismo na porta do retrete da Universidade. Escribe un vergonzoso relato sobre a vida e a morte ou un artigo para Compostimes do que logo te arrepintas. O máis normal é arrepentirse; o pudor adoita ser un positivo síntoma de evolución.

Paga a túa débeda co coronel Buendía e con Henry Chinaski, seguro que lles debes unhas liñas, así que ponte a escribilas

Coido que a única diferenza entre a tinta e as bagoas está na cor. Non existe lugar mellor para chorar que un bo anaco de papel; ninguén escoita tan ben coma el. Por suposto que tamén podes rir nel, e non dubides facelo. Pero, fagas o que fagas, tenta non caer no repugnante tópico romántico onde escribir é un exercicio de choróns e débiles, pois entre os boxeadores e galos de ximnasio tamén hai espíritos sensibles. Olvida a estúpida idea de que as letras soamente son unha ferramenta para ilustrados, porque con saber o abecedario abonda. Que non che afundan coas malintencionadas críticas de frustrados e acomplexados: “o que non me mata faime máis forte”, dixo —por escrito— o filósofo.

Pode que algún día teñas un lugar nunha das máxicas estanterías de Ánxel Casal. Pode que exista un sitio para ti no panteón de Hesse e Faulkner, quen sabe… Tal como van as cousas, pode que te pegues un tiro na testa por incomprendido e che adiquen o Día das Letras Galegas nun par de decenios, o cal non deixaría de ter o seu punto cómico. Pode que algo diso pase nalgún momento ou pode que non —son feitos de total intranscendencia polo de agora—, pero hai un paso que debes dar antes que calquera outro: escribir.

Veña, anda; non te fagas de rogar. Non é difícil, creme. Como dicía un amigo meu, para escribir soamente se necesita “o mar, o mar, e non pensar en nada”. Así que ármate coa túa estilográfica e vomita tódolos teus males no colega silencioso, xa veras que san resulta.

 Que aproveite, pero que non te pille o mono da tinta.

Fotografía da portada: senshistock.deviantart.com