País de pandeireta

Vivimos nun país de pandeireta. Nun país de pandeireta onde hai persoas con estudos superiores que cren que o seu voto debería valer máis ca o das que non pasaron pola Universidade, aínda que leven currando desde os 16 anos. Nun país de pandeireta que se encheu de berrar “que no nos representan“, pero que lanza ardorosas diatribas contra a xente que decide non votar porque non se ve representada por ningún partido. Nun país de pandeireta que despreza a xente do rural que vota por lealdade ao cura, á familia ou ao alcalde en vez de votar por lealdade a Antonio García Ferreras ou a Gerardo Tecé. Nun país de pandeireta onde un posadolescente con smartphone está intimamente convencido de que vota con máis sentidiño ca a súa avoa. Nun país de pandeireta que mira con suspicacia a cada vello que vai votar acompañado, coa papeleta traída da casa ou sen ler antes as obras completas de Toni Negri. Nun país de pandeireta no que cada voto diferente ao noso é por culpa do Sálvame, de Bertín Osborne ou da selección española, mentres que só o voto propio é 100% independente e razoado. Nun país de pandeireta onde, inexplicablemente, o partido dos personaxes de viñetas de El Roto con puro e sombreiro de copa avantaxa en case tres millóns de votos ao partido da xente corrente, o 99% —inexplicablemente non, son os vellos, os analfabetos e o pucheirazo, claro. Nun país de pandeireta onde a xente vota cousas diferentes porque uns saben máis que outros, non porque teñan diferentes valores, ideas e principios. Nun país de pandeireta que en 24 horas pasou da adrenalina do “cambio histórico” á resignación premesiánica de “España sempre igual, non aprendemos”.

Vivimos nun país de pandeireta que sempre son os outros.