Adictos á primeira vez

O Musée d’Orsay é probablemente o mellor lugar do mundo para gozar da pintura do século XIX. Van Gogh, Monet, Manet, Gauguin, Degas, Renoir e outros moitos reúnense no edificio dunha antiga estación de tren para brindarlle aos visitantes unha das mellores perspectivas da historia da arte. Pero no rostro dos invitados ao museo non había bocas abertas, nin ollos entrepechados de concentración. Tiñan o aceno rutineiro do empregado de supermercado que está facendo inventario, cambiando neste caso o lector de códigos de barras por un iPad e as caixas de Choco Krispies por obras mestras do impresionismo. Metodicamente, detíñanse diante de cada lenzo o tempo xusto para inmortalizalo e pasar a escanear o seguinte. Clic, clic, clic.

A tentación é erguer o queixo e desprezar o seu comportamento. Pero pensándoo un par de minutos máis, observas que o concienzudo escaneo de cadros só é un xeito algo rudimentario de canalizar un desexo natural e impulsivo: o de lograr a inmortalidade dos momentos. Frústranos terriblemente que as experiencias e sensacións que máis marcaron a nosa vida duren só un intre. Enfádanos que, cando este segundo pasa, ese momento único vaia directo ao baúl da memoria, onde está condenado a coller humidade, pó e couza ata o final da nosa vida.

Retratar (como xa fixeron antes outros moitos) A orixe do mundo de Courbet, aínda que nunca xamais vaiamos volver ver esa foto, é un xeito de desafiar ao tempo, de dicirlle que podemos crear un sucedáneo do momento que durará para sempre. Pero a fotografía só vale para os impulsos lumínicos que captamos coa vista. A primeira vez que viches como o sol do amencer recortaba as figuras da Ponte de Carlos. A primeira vez que probaches o xurelo afumado de Casa Marcelo. A primeira vez que flotaches no Mediterráneo e que, mirases onde mirases, só vías as casiñas brancas de Polignano a Mare. A primeira vez que remataches cada unha das tempadas de The Wire. A primeira vez que sentiches que o corazón ía romperche as costelas, porque batía desbocado por outra persoa. Todos eles son momentos efémeros que aínda non sabemos capturar nunha instantánea.

Frústranos terriblemente que as experiencias e sensacións que máis marcaron a nosa vida duren só un intre

Repetilo nunca é o mesmo. O Nepomuceno seguirá observando atentamente o paso do Moldava e Stringer Bell seguirá estudiando Económicas mentres coordina o narcotráfico de Baltimore, pero non será o mesmo. Morreremos de ganas de vivir novas emocións, de volver sentir esa vibración cándida do debutante. Algúns pasarán a vida xirando sen parar, saltando de primeira vez en primeira vez. Moitos dos que viaxan perpetuamente buscando a felicidade nas novas experiencias acaban atopando a infelicidade de non teren nada que permaneza. O máis probable é que un dos segredos da felicidade estea en resignarse e refuxiarse no recordo. En atenuar a oquidade das segundas e terceiras veces cun golpe de memoria que nos leve de volta a primeira. En non ter medo a recordar o pasado en cada volta que deamos na nora do eterno retorno.