Rock e techno nos xardíns de Luis XIV

Din que os franceses teñen dúas afeccións principais: facer folgas e irse de vacacións. Os calores de agosto fan que este sexa un mes bastante propicio para ámbalas dúas cousas, polo que o inmenso fluxo de xente que cruzaba a ponte de Saint Cloud, nos arrabais de París, á hora da sesta dun 23 de agosto era a todas luces un fenómeno extraordinario. Pero esa masa francófona interrumpira as súas vacacións ou protestas laborais por unha boa causa: acudir ó Rock en Seine, un dos maiores festivais de música de Francia. O entorno privilexiado que forman eses xardíns deseñados por Le Notre, as 120.000 entradas que se venderan e unha historia prometedora (foi nun Rock en Seine onde os irmáns Gallagher tivo a súa pelexa final, a que desembocou na ruptura de Oasis) facían necesario que un sacrificado cronista de Compostimes tivese que estar na primeira fila de tan magno evento.

O deseñador dese cartaz enfrontou demandas dos gremios dos buceadores e dos marisqueiros

O deseñador dese cartaz enfrontou demandas dos gremios dos buceadores e dos marisqueiros

Avisáranme antes de chegar de que o festival era tipicamente “parisino”. É dicir, nada de ríos de cervexa voando polos aires, nin pandas de pastilleiros en éxtase, nin nada. Todo era tan aséptico, correcto e institucional como a capital do Sena mesma: vasos ecolóxicos e biodegradables, Kronenbourg en vez de cervexa, grupos de xente distribuídos ordenadamente polo chan deglutindo con estilo os kebabs e hamburguesas dos postos de comida, repartidores de mostras dun snack sospeitoso pero delicioso (unha especie de Pelotazos recheos de crema de cacahuete) e mesmo postos de guloseimas Haribo que competían en clientela cos de bebidas. Pero todo con charme, por suposto.

A música levaba retumbando no Domaine National de Saint Cloud dende antes mesmo da hora do xantar, mais o primeiro dos platos fortes chegaba ás cinco da tarde cando, con puntualidade británica, encheron a Grande Scène os integrantes de Belle & Sebastian. E o “encheron” non é un recurso estilístico, pois son case quince os integrantes desta veterana banda indie. Cando che programan a esa hora e baixo un sol de xustiza, es plenamente consciente de que o teu rol é o de teloneiro. A banda de Stuart Murdoch asumiuno ata o punto de preguntar se a bandeira escocesa que lucía entre o público era para recibilos a eles ou ós seus veciños de Glasgow, Franz Ferdinand, que virían horas máis tarde. B&S cumpriu, sen máis. Arrancou o concerto coa instrumental Judy is a dick slap e a alegre I’m a cuckoo. pero non conseguiu facer esquecer ó público que se estaba derretindo ata que baixaron as revolucións co seu clásico The stars of track and field. Despois, sopor ata que Stuart soubo toca-la fibra patriótica do seu público balbuciando que tiña “une chanson qui est un peu française” para darlle a benvida a Le pastie de la bourgeoisie. Acabaron o concerto pondo en risco a estabilidade do escenario ó subir unha ducia de fans a bailar con eles The boy with the arab strap, e as 18.00 en puntísimo, despedíronse e foron enxugarse a suor.

Tame Impala (ou a súa plasmación gráfica) nas pantallas do festival | J. P.

Tame Impala (ou a súa plasmación gráfica) nas pantallas do festival | J. P.

Para rebaixar as calores, o público dirixiuse entón a beber o que fose, pero en botellas sen tapón, deixando patente unha das medidas de seguridade máis ridículas da historia (podo dicir que presenciei o suborno dunha norueguesa que pagou un euro máis pola súa bebida a cambio de quedar co codiciado tapón), e acompañado por cantidades industriais deses Pelotazos con sorpresa que repartían as brigadas promocionais. A idade media do escenario principal baixou case un par de décadas coa chegada dos australianos Tame Impala e os seus sons psicodélicos, psicotrópicos e ata estroboscópicos. O postureo fíxose soberano entre o público: chaquetas de veludo que resistían os 30 ºC, os inevitables condóns inflados que comezaban a surca-lo aire e unha marea de gafas de sol coloridas, dende as Oakley ata as promocionais de Lipton Ice Tea.

Cos ánimos máis caldeados, o aire algo máis fresco e o chan xa alfombrado de paquetes dos endemoniados Cheetos de cacahuete, chegaron á Grande Scène Franz Ferdinand, o sorpresón da noite. Esperaba unha banda con tufo a decadencia, cos seus integrantes convertidos xa en vellos rockeiros menos dunha década despois de saca-lo seu primeiro disco. Nada diso. Alex Kapranos fixo que a audiencia esquecese pronto ese peinado tan Nurenberg 1936 e esa discutible camisa de cadros negros e brancos e se concentrase na novísima Right Action coa que abriron o concerto. Unha descarga absoluta de adrenalina que non decaería ata hora e cuarto despois. Os catro escoceses souberon engarzar perlas como Do You Want To, The Dark of the Matinée ou This Fire con tal mestría que o público, hipnotizado, caía rendido ós seus pés cada vez que un espídico Kapranos invocaba o nome do festival. “Rock en Seine!”, “Ueeeeehueeeeheueeeehe!”, dialogaban cantantes e escoitantes entre canción e canción. Mención aparte merece, por suposto, esa Take Me Out, da que se pode discutir que sexa, como dixo Rolling Stone no seu día, a mellor canción do que levamos de século XXI, pero non que sexa un temazo capaz de deixar a 10.000 persoas catatónicas durante catro minutos. Franz Ferdinand acabou saíndo do escenario por métodos convencionais, pero ben podían terse tirado ó público, que os levaría con gusto en brazos de volta a Glasgow.

O langostino, símbolo do festival

O langostino, símbolo do festival

Caía xa a noite e, para o público francés, é comprensible que o último concerto sexa ás once da noite. A esa hora chegou alguén co ánimo de facer algo máis berlinés underground ese festival tan parisino bourgeois-bohème. A Grande Scène que albergara ós incontables integrantes de Belle & Sebastian convertiuse entón no dominio absoluto dun home, Paul Kalkbrenner, coroando unha mesa de mesturas. Enfundado nunha camiseta do Bayern Munchen, o DJ alemán convertiu aquela explanada que ideara o creador dos xardíns de Versalles nunha macrodiscoteca na que milleiros de parisinos de nacemento e adopción de tódalas idades se sacudían ó ritmo que marcaban eses esaxerados baixos. Se Luis XIV levantase a cabeza, teríaa sacudido, sen dúbida, ó son de La Mezcla do alemán, que pinchaba entre caladas de cigarro e tragos dun líquido sen identificar, indiferente ó éxtase no que vivía a súa parroquia. Aínda que nin sequera tivo que paga-la peaxe de pronunciar unhas palabras en francés, Paul foi o único da tarde que se permitiu conceder bises: AaronSky and Sand puxeron o broche de ouro a unha xornada que empezou sendo Rock en Seine e que, pasadas as horas, se foi despoxando da súa parisinidad para se converter, tout simplement, en Rock en Scène.