Hoxe cumpriría 23

Hoxe cumpriría 23 e tamén é o último día das festas da miña parroquia. Xuntar o colofón final dos días do patrón co aniversario dun amigo é, normalmente garantía de pasar unha gran noite. Mais este xa será o segundo ano no que temos algo menos que celebrar e a derradeira verbena estará marcada polo ambiente tristeiro de cando se sabe que a todos nos falta algo.

Hoxe cumpriría 23 e penso en todos aqueles que, coma el, marcharon unha noite de festa e non volveron á súa casa. Aqueles que cometeron unha imprudencia ao volante ou foron vítimas dela. Un exceso de velocidade, unha copa de máis, un tramo que non era necesario. Basta un só segundo para segar a toda unha vida, as relacións e os soños. Penso nos que deixaron tantas promesas por cumplir, tantos cafés e conversas por regalar.

O baleiro que queda é imposible de reparar

Hoxe cumpriría 23 e, se penso en todos os que non van voltar, penso tamén nos que quedamos vivindo a súa ausencia. Familiares, amigos, veciños ou simples coñecidos sofren a dor dunha vida que se perde de xeito prematuro, con milleiros de proxectos e de liñas que escribir que quedan para sempre no tinteiro para que outros escribamos, desde a carraxe e a impotencia -mais tamén desde o cariño eterno-, outras de lembranza. Unha persoa vaise e para ela todo acabou, pero o baleiro que deixa en quen a quería é imposible de reparar.

Hoxe cumpriría 23 e sei que moitos dos que lerán este humilde agarimo á memoria dun ser inesquecible nin coñecerán de quen trata nin a quen o firma, mais tomareime a licencia de pedirlles un favor sinceiro: fagan todo o que estea na súa man para que ninguén teña que dedicarlles un texto coma este.