Recordos do Ardalén

Somos porque fomos, porque  nos recordamos sendo. Non hai presente.  O tempo pasa, sen transición, de ser futuro a ser pasado. E posto que o futuro é un ente abstracto só contamos co apoio do pasado, é dicir dos recordos, para saber quen somos. Ou pode que nos aferremos ó recordo para evitar o naufraxio?

1373981247428

© Nuria G. Guillín

Estas e outras cuestións atópanse en Ardalén, a derradeira novela de Miguelanxo Prado. Interrogantes filosóficas sobre o sentido que levan as agullas da vida, pero que, representadas nunha serie de personaxes, fannos ver a dor que poden chegar a causar nas persoas. O non recordo, a non memoria.

Non obstante, as nosas vidas mestúranse inevitablemente cos recordos das persoas coas que nos relacionamos ó longo do tempo. Ata tal punto que a liña faise tenue, mesturando e completando as nosas propias imaxes coas doutros ata perder a nosa propia identidade. Moitas veces sen nin sequera nos decatar. Empregando como evocador dos recordos tan só o son do vento forte entre os eucaliptos. Entón, é que deixamos de ser nós cando aproveitamos as vivencias doutros, mesmo de personaxes dunha novela?

Miguelanxo Prado fixo esperar tres anos ata dar a coñecer Ardalén, publicada simultaneamente en galego e en castelán por vez primeira. Mesmo aqueles a quen non lles diga nada o seu nome pode que mesmo estean fartos de ver os seus debuxos no programa da TVG Xabarín Club ou na serie americana producida por Steven Spielberg Men in Black. Tamén podemos apreciar o seu lapis máis de preto nas súas numerosas publicacións de cómic adulto que podes coñecer aquí. A representación dos escenarios e os personaxes chegan a ser tan reais que mesmo parecen moverse. Non precisamos máis que ver o seu detalle para decatarnos do que un personaxe leva detrás ou para parecer coñecer o decorado á perfección. Ata os que non somos grandes seguidores da novela gráfica quedamos impresionados pola calidade do seu trazado, que tampouco deixa indiferente á crítica. Proba diso son a cantidade de premios que Miguelanxo Prado leva ás súas costas. Ata chegar a estes últimos anos, nos que se converteu en director do salón do cómic Viñetas desde o Atlántico na cidade da Coruña e ata creou a súa propia longametraxe, De Profundis.

Nesta ocasión volve ós comezos, a esas obras que tanto éxito recibían no coñecido como boom do cómic adulto. O protagonista da historia é un ancián que vive no seu pasado emigrado. Nas músicas antigas e nas caras coñecidas. Sen embargo, a súa memoria mestúrase co que parecen ser alucinacións. Vive rodeado de auga, de peixes que voan e un vento forte que canta coma as baleas, o Ardalén. Os seus veciños tómano por tolo. “Nunca estivo embarcado, e menos en América, nunca saíu desa casa súa. É un náufrago que xamais abandonou terra firme”. Pero os seus recordos son cada vez máis reais. Neste tumulto de viaxes no tempo e versións contrapostas vánsenos presentando interrogantes sobre a verdade e a importancia ou a necesidade dunha vida pretérita. Fidel non estaba seguro da súa, e iso non lle deixaba seguir construíndo novos recordos.

O único que nos devolve á realidade son unha serie de documentos achegados polo autor, que perfectamente podían falar de persoas de carne e óso. Testamentos, pasaxes, cartas da embaixada ou informes de afundimentos de 1954. Todo parecía servir para encaixar as pezas do crebacabezas de Fidel.

1373980696563

© Nuria G. Guillín

Se es fiel seguidor das súas creacións, da novela gráfica, ou mesmo nunca amosaches interese polas viñetas, esta banda deseñada é sen dúbida unha boa aposta para este verán. Dedicarás moito máis tempo a reflexionar sobre o seu contido que en percorrer cos ollos as súas ilustracións. Pode que os teus recordos se mesturen cos dos personaxes, que supoña un cambio de identidade ou que soamente lle dediques tres minutos a consideralo. O que si é seguro e que non acabarás a lectura indiferente.

“Xa non somos sen eses recordos que resultou que tampouco eran nosos.”