A festa máis triste desde que Santiago é Compostela

Era a noite dun 24 de xullo. As rúas de Santiago estaban ateigadas de xente, as terrazas dos bares sen ningunha cadeira baleira. Miles de galegos achegábanse á capital a festexar o día da patria galega. Xunto aos de aquí tamén eran miles os peregrinos que chegaran a Compostela nestas datas ou tamén os turistas tanto españois coma estranxeiros que viñan a gozar da festividade do Apóstolo. Camiñar polas rúas de Compostela significaba escoitar unha morea de linguas diferentes.

Moitos eran os actos desa noite, o Festigal no Campus Sur, os concertos da Quintana, outros tantos nas diferentes prazas compostelás, a manifestación xuvenil independentista na Alameda, mais sen dúbida o acto que centraba o interese de todos os que se atopaban na cidade era a tradicional queima da fachada da catedral e lanzamento de fogos de artificio.

A queima da fachada da catedral e o lanzamento dos fogos de artificio atraera miles de persoas a Compostela

O Obradoiro estaba cheo xa sobre das 8 da tarde e era difícil acceder desde calquera dos catro vértices da praza. O ambiente era festivo á espera da chegada da media noite. A xente xogaba ás cartas, contaba contos, ceaba bocadillos ou calquera tipo de comida lixeira… calquera cousa era válida para pasar o tempo.

Pero de alí a un pouco as facianas alegres comezaron a mudar. Se o 23-F é recordado coma a noite dos transistores, no Obradoiro a noite do 24 de xullo será recordada coma a noite do “Whatsapp”. A todos os que estábamos alí presentes nos comezou a chegar algún anunciando o que acontecía. “Descarrilamento en Santiago”, “parece grave”, “falan de catro mortos”, “parece que hai máis”. Así se sucedían as mensaxes na popular aplicación móbil. O boca a boca tamén traballou dabondo e aos poucos minutos non había ninguén que non estivese informado. A ninguén lle apetecía xa festexar nada aínda que algún inconsciente dicía que “a vida sigue, non podemos deixar de facer festa por isto, morre xente todos os días” o cal foi reprobado por outros.

Máis tarde chegaba a través das redes sociais a confirmación de que o Concello de Santiago cancelaba as festas do Apóstolo. Era o esperado, e aínda así ninguén quería moverse da praza ata que chegase a confirmación oficial. Foi unha seria e grave voz a que anunciou en galego na megafonía que se cancelaban as celebracións, sen precisar moito, “polo descarrilamento dun tren no término municipal de Compostela”, dicía.

A partir de aí comezaron as especulacións, houbo quen aproveitou para intentar meter medo expandindo o rumor de que fora un atentado, de que había unha ameaza de bomba no Obradoiro, e tamén no Campus Sur, ademais de que as estradas para saír de Compostela estaban cortadas. Había quen preguntaba por móbil se era verdade que estaban evacuando o epicentro santiagués como andaban comentando algúns nas redes sociais. A única realidade é que a xente estaba abandonando voluntariamente a zona vella, ninguén tiña o corpo para nada.

Se a noite do 23-F foi recordada como a noite dos transistores, en Compostela o 24-X será recordado como a noite do Whatsapp

A xente amontoábase a buscar locais nos que houbese un televisor a ver que era o que de verdade estaba pasando. Caras caídas, bágoas. Tamén chegaban as informacións de que quen puidese fose a doar sangue ao Centro de Transfusión de Galicia, a escasos dez minutos andando desde o centro urbano. Daquela a xente mobilizouse en masa cara a alí. Polo camiño había que pasar pola Ferradura, lugar onde se situaban os chiringos e atraccións que parecían vivir noutro mundo distinto. Gangnam Style e Juan Magán entre outras soando a todo bombo, á vez que a escasos metros na Alameda a Orquestra Trébol desmontaba o palco da que ía a ser unha verbena máis. E así un par de horas máis, ata que a iso da unha da mañá o ruído xa non era tan atronador. Outros –poucos- pensaron que seguía sendo día de celebración e non quixeron parar a troula, dirixíndose con bolsas cara o “Campillo” ou cara a algúns típicos locais composteláns onde é máis habitual saír deles facendo eses ao camiñar e non facelo recto.

Para chegar ó Centro de Transfusións a xente debeu pasar pola Alameda. A festa que algúns seguían a celebrar xa non era tal en Compostela

No Centro de Transfusión de Galicia as colas eran inmensas, a ollo apreciábanse varios centos de persoas (incluso atreveríame a dicir que máis dun par de miles) nos arredores e na rúa situada entre a Facultade de Farmacia e o Observatorio da USC a riada de xente era tamén destacable. Os coches colapsaban a rúa e un home, presumiblemente voluntario do CTG cun chaleco refrectante e un chifro, dirixía o tráfico para que non se dirixisen cara a rúa que dá ao Monte da Condesa. A solidariedade dos que viñan de sentir a traxedia era de moita grandeza e a gran maioría tiña que dar volta ao confirmarse de que non era máis necesaria nesa noite, tan só se eramos doantes universais.

A idea de pensar de que varios miles de persoas fosen celebrar o día grande de Galicia e acabasen chorando unha traxedia de tal magnitude é bastante macabra. Así remataba a noite máis triste da lonxeva historia da cidade compostelá.

Foto de portada: Twitter de @ytsirk8