Fran Velo: “O rocanrol dáme a vida, e creo que a case todo o mundo”

Foi no ano 95 ou 96. Eu era un raparigo que estaba a piques de presenciar o primeiro concerto da súa vida. Miña irmá explicábame amablemente que “hoxe xa era mañá”, é dicir, que estabamos xa na madrugada. Cousa nova para min e moi lonxe de calquera comprensión posible por aquel entón. Do concerto pouco recordo, seica estivo ben. Meu pai tíñame subido aos seus ombros e alí debín ver o que me deixaron ver. Tardaría 17 anos en volver ver aos Heredeiros, e ese concerto si que o teño máis claro.

O Jran Fran Velo é membro de The Lákazans e de Heredeiros da Crus. Un baixista deses que gozan de selo, amante do rocanrol e habitante de Boiro. Collino de casualidade, el viña a ensaiar cos Lákazans e eu ataba os últimos cabos soltos que me quedaban por Santiago. Con todo, espero non tardar 17 anos en volver falar con el como esperei para velo tocar en directo.

IMG_6026

© Charlie Peartree

¿Crees que o rock é responsable de quitar ou de dar a vida ao que vive con el?

Home, depende como o tomes, ¿non? (risas) Eu creo que da a vida, pero é certo que tamén lle quitou a vida a moita xente. ¿A vida dá vida ou quítache vida? É algo así, todo é como o tomes. A min o rocanrol dáme a vida e deuma sempre, é unha dose de enerxía, algo purificador; unha terapia case. Se tes rabia podes sacala, se estás triste escoitas unha balada e aínda te afondas mais nesa tristeza. Os concertos para min son unha terapia, os mellores momentos de meditación que teño na día a día. Cando estás no escenario é un dos poucos intres que de verdade estás concentrado en algo, dando e recibindo. A túa cabeza, aí, nunca está noutro sitio. A min persoalmente, o rocanrol dáme a vida, e creo que a case todo o mundo… Outra cousa e que despois co rocanrol tamén che metas drogas de máis e cha quite.

¿É posible vivir da música?

Posible é, agora ben, tes que ter sorte en moitos aspectos… Comenzando por onde naces.

¿Chegaches ti a vivir dela?

En momentos puntuais, si, vivín da música. Tamén che digo que todo depende do que necesites, é dicir, se es un chaval sen responsabilidades familiares, sen xente a que manter e ti te aguantas con pouco… aínda sei hoxe de xente que vive da música. Outra cousa é ter un nivel de vida, aquí en Galicia, vivindo concretamente do rocanrol. Se entendemos vivir da música estar nunha orquesta o número de xente aumenta, pero vivir do rocanrol en Galicia é moi, moi complicado, por non dicir imposible. Xa che digo, grupos que “o petamos” no seu momento e coñezo: Siniestro (Total), Heredeiros… Viven da música pero xa nin sequera estás nun solo grupo, tes que estar en varios. Oes, iso pasa aquí e en calquera lado. ¿Se soas a nivel  nacional? Supoño que o tes máis fácil. ¿Se soas a nivel mundial? Pois vives e vives de puta madre da música pero… ¿Quen chega a iso?

Mirando cara atrás, aló ao lonxe, ¿diríaslle algo en especial a aquel Fran Velo que con vinte anos e pouco estábase comendo os escenarios galegos?

Eu creo que lle diría: “Sigue así que vas ben” (risas) Faime gracia porque é unha pregunta que a veces nos fan e Toñito sempre di o mesmo “se collo a ese rapaz doulle unhas hostias” (risas). Non sei, eu véxome ben, son feliz, teño esa sorte e toco madeira, xa ves (golpea a banqueta). Estou contento co que son agora e de como me van as cousas así que a aquel chaval lle diría que vai no bo camiño.

Dise que a fama cando chega cedo pode facer perder un pouco o rumbo ou a distancia co chan

Home… non sei, iso ao mellor lle pasa a Justin Bieber que vai de mansión en mansión en limusina. Aquí sempre foi unha cousa controlada: vivías, sacabas os teus cartiños, facías o que che gustaba e che coñecía a xente pola calle… Aínda que coñecían máis a Toñito e tal (risas). Estaba ben, pero eu nunca toleei, non sei.

¿Crees que hai unha esaxeración popular en torno ao que rodea ao grupos xoves e que van crecendo en fama?  Realmente todos con 20 anos comémonos o mundo ou parte de el cando saímos en cuadrilla polas noites…

É que é así, ti sacas unhas peliñas e con vinte anos pouco necesitas, salvo que teñas un vicio moi difícil de pagar. Vas a un sitio e dormes en casa de colegas, vas safando; vives cos pais ou nunha situación similar. Non necesitas moito para vivir. Pode que a xente dende fora tenda a mitificar a historia, e a vida dos grupos e das persoas que os forman. Gústalles a túa música, os teus espectáculos e tenden a mitificar todo. É como o roio do slogan ese que trouxemos nesta época, o de “volven os mais jrandes”. Está guay que te vexan así pero non somos Metallica, nin AC/DC; iso debe ser outra realidade.

¿Foi AiraPro a que creou o slogan?

Si, foi parte da campaña da produtora… Creo que partiu en concreto de Marcos Martínez que é o fotógrafo e o que fixo os vídeos. Non sei exactamente a historia da frase, pero debeu ser del ou de alguén do redor.

Soaba terriblemente coñecido, case coma se non fora algo novo, a xente pillouno rápido e con ganas.

Si… Se joder, nós renegamos del (risas) Javi xa o dixo no DVD de Ordes, cando en Non quero nada de ti di que nós non somos os máis jrandes, os máis jrandes sodes vós. É así. Nós facemos o que nos gusta, o que nos sae e cando por calquera razón queres deixar de facelo, deixalo. O que nos fai grandes é a xente que nos escoita. Foi unha campaña que funcionou ben, quedou de puta madre. Agora xa estamos acuñados así, “os mais jrandes”, é cojonudo… Algo coma o dos Rolling Stones co de sus satánicas majestades. Queda bonitísimo.

¿Como definirías aos The Lákazans?

Pois como grupo relativamente novo é como cando empezan todos os grupos: son unha panda de colegas que se dedican a facer o que máis lles gusta. Eu levo, o mes que ven, un ano con eles. Cheguei un pouquiño máis tarde ca o resto. A maioría son rapaces de Boiro, que se coñecían, que me coñecían por ter eu un bar en Boiro e eran clientes meus e incluso dalgún non sabia nin que tocaba. Funos ver, non tiñan baixo e ao rematar propúxenlles tocar con eles. Ao ser principalmente blues, que non é unha música que requira facer moitos ensaios, se non que sae ao momento, nace de xuntarse unha xente e tocar, é como a música tradicional que todo o mundo sabe por onde vai a canción e os seus xiros. De feito as veces xúntanse tres do grupo e tocan na rúa, nun bar de improviso… Tocan como lles cadre e cando lles apetece. É certo que agora pois xa o proxecto parece máis serio, sacamos un EP, metémonos a gravar e facemos cousas para ir medrando e solidificando a historia. Os concertos son unha esencia dese blues, de xuntarse para tocar e fóra, as veces están as dúas cantantes, outras non, outras veces non estou eu, outras veces hai dúas guitarras, outras unha, outras veces a batería é completa e outra solo caixa e un plato… Quen pode vai, pero non pasa nada por se un non pode.

O formato acústico ou semi-acústico parece abrir algunhas portas á hora de tocar en sitios onde, por norma xeral, non se podería facer. Moitos grupos están sobrevivindo a base de dito formato. No voso caso é o natural.

O formato que levamos permite meternos en calquera curruncho. Temos tocado en sitios onde non cabía nin un ampli (risas) De feito, cando empezou o grupo tocaban en acústico total, íanse para un apartado do bar, a unha esquina ou así e dábanlle. Esa plasticidade e esa adaptación abre portas, si… Adaptarte a calquera situación e a calquera lugar, dende un bar ata un festival, que os temos no verán, é un luxo.

Javi (cantante en Heredeiros) deixou aparcado o proxecto paralelo que tiña (Jabon Blue), ¿Ti aguantas o ritmo de estar en dous grupos?

De momento podo compaxinalos sen maiores problemas. Non me meterei en nada máis, iso si que non. Pensa que teño a miña familia, unha muller e un fillo ao que, obviamente, hai que dedicar tempo; outro traballo… Coñezo xente que está en catro ou cinco grupos e iso paréceme demasiado, paréceme acaparar (risas). Tampouco creo que un poida centrarse ao 100% verdadeiramente. Se non, estás indo a algún ensaio e non sabes nin as cancións. Un ten que estar implicado nos grupos  nos que está en corpo e alma e non creo que ese compromiso poida levarse a cabo estando en máis de dous. De feito estaba nun grupo chamado Mustang antes de entrar en The Lákazans, que xa era desa liña acústica, contraria ao canón que é Heredeiros, e tiven que deixalo, non por nada, foi unha cuestión de gustarme máis os The Lákazans.

É habitual que os integrantes dun grupo de rock logo busquen asento noutros proxectos máis serenos coma o blues ou o jazz. ¿Querías descansar os oídos dos Marshall e as baterías amplificadas?

O feito e que unha das cousas que me encantan de The Lákazans é poder acabar un ensaio é poder seguir escoitando música no coche (risas). Con Heredeiros tes que botar o resto do día en silencio, férvenche os oídos… Ao tocar a pelo pillas outros matices que logo aplicas á caña. Tocando con The Lákazan toco mellor en Heredeiros. Aplicas outras cousas que son de esencia, os teus dedos, o mero instrumento… Por moitos amplificadores e por moitos efectos que metas, ao final a esencia é como ti toques, o teu contacto coas cordas e é de onde ten que partir o son. Logo poderás engordalo, modificalo, facer o que queiras pero se non coidas e traballas esa esencia non hai nada.

Fuches a Dublín fai pouco. Visitastes o pais de Rory Gallagher, Thin Lizzy…

¡E temos fotos con todos eh! Coa estatua de Phyl Lynott, tamén no Rory Gallagher corner… (risas)

¿Como xorde o de ir tocar a tantos quilómetros de casa?

Pois un pouco por fortuna, que realmente é como xorden case tódalas cousas. Temos un rapaz de Boiro que traballou moito coma técnico e produción musical aquí en Galicia, Xurxo Paz, e foise traballar a Dublín. Leva xa meses alí, xestiona concertos, axencias de son… Ten os seus contactos e propúxonos a historia de facer unha mini-xira por alí. El estaba convencido de que nós iamos gustar e ¿nós que íamos dicir? De puta madre. Tiñamos piso alí e alá fomos.

Supoño que sería unha experiencia para o recordo.

Moi boa claro, a hostia. Aparte de que a banda gustou moito que foi algo que nos chocou pois eu cría que estarían ata os huevos de escoitar grupos deste pau e non… A xente flipaba, dicían: “E que tan puro, tan acústico non se fai… E as harmónicas apenas hai, apenas soan por aquí”. Foi unha gran oportunidade poder visitar Dublín. Recomendaría a todo músico ou a calquera lle guste a música visitar esa capital, esa cidade e gozala. É unha pasada. Todos os bares do centro usan o fío musical para poñelo só entre grupo e grupo… Sempre hai música en directo en algún lado. Onde tocamos nós o xoves e o venres cada día tocaban 15 grupos. Eran tres pisos, cinco grupos por día, e así, tódolos días da semana. Non todos os bares teñen tres pisos e non poden facer quince concertos ao día, pero si que fan un, dous ou tres… A xente xúntase e toca. E cantan, sobre todo cantan moi ben, brutal. Alí, o máis tonto fai reloxes en cuestión de música. Téñeno moi interiorizado, moi natural. Ir a Irlanda é un alucine para un músico.

IMG_6029

© Charlie Peartree

Un ano despois daquel concerto na LP45, en Ordes, chea ata reventar… ¿Como o analizarías agora que hai algo de distancia?

Para min foi sorprendente unha cousa, e é que foi como se nunca paráramos. A miña sensación era esa, levábamos oito anos parados, pero non o notei en absoluto. Cando puxemos o pe en Ordes estábamos flipando, había moitas emocións pero por outro lado… a sensación non era de novidade, era de voltar a facer algo que levábamos facendo toda a vida. Aquel día estaba no meu estado natural. Incluso nos ensaios as cousas saían rápido e ben… había que mirar cousas co novo batería pero tampouco foi algo doloroso ou complicado, non. Entre nós apenas tiñamos que dicirnos nada, todos sabíamos o que había que tocar e facer.

O repertorio non sería das cousas máis difíciles.

Non… Sempre lle das voltas ata facer consenso, pero saíu natural. Ao mellor noutros grupos si tes que pensalo e meditalo pero con Heredeiros xa non tes que pensar o que tocas, lévalo facendo dende chavaliño. As veces tamén e contraproducente, reláxaste e metes máis pifias (risas)… Cando tes medo de cagala estás máis concentrado en tocar.

¿Cal foi a canción que máis custou montar?

Aqueliño estrela rockeira (risas) De feito, empeñámonos en tócala porque nos gusta moito e era unha canción que xa non tocábamos moito antes porque xa daquela nos custaba (risas) Tivemos que mirala bastante. É o típico tema ademais que tocábamos cara ao final, o principio dos bises as veces, e xa estabas algo rebentado. Había pifias sempre. Saliu moi ben no Nordestazo e recordo que foi por culpa de Javi… Entre os bises e o concerto principal, por así dicilo, quedaba Tucho coa acústica facendo un par de temas. Nós imos ao camerino, poño o bañador, quito o traxe de esqueleto e esas cousas. Ese día Javi dixo: “¡Hey, ao lorito con Aqueliño, concentrados!” parecía un adestrador. Foi como ese par de sopapos que se non chos dan non te lembras do que tiñas planeado. Se non o dixera seguro que ao metade do tema encontrábaste con “Merda, era este do que tiña que estar pendente”. Saíu cravada.

Heredeiros goza dunha capacidade para levar xente de todos os estilos, idades, sexo, crenza relixiosa… ¿Cal é a causa?

Porque é unha cousa moi nosa. O feito de facer un rocanrol cantando en “jallejo” ten algo extra, a xente enténdeo e mírano como algo auténtico, Tucho e Javi sempre falaron así, sonche así, non é forzado, non hai trampa posible e iso pode que cree unha conexión coa xente, fano deles. Hai máis grupos que o fan, conste, pero hai circunstancias que levan a tirar para diante aos grupos… No noso caso pois ter oito discos que che da unha diversidade de cancións enorme, o tema xabarín no seu día que criou xeracións e que fliparon co roio… Facíame moita gracia cando nos noventa, cando sacabamos os primeiros discos, se nos achegaba unha rapaciña pijiña e nos dicía: “No sabía que cantar en gallego sonaba tan guay” (risas)

¿Por qué nunca apareceu nun CD de estudo a canción de Churras? Coa coña cheguei a escoitar que non era vosa propiamente e non podiades gravala en estudio, imaxínate o panorama (risas)

É nosa, é nosa… Non se gravou nun disco porque saíu no disco do Xabarín. Para nos non tiña sentido gravala… Aínda que a meteramos nun disco noso non ía ter tantas copias, nin ía ser tan escoitado coma no Xabarin. O Xabarín tiña 100.000 socios ou algo así. O disco mais vendido de Heredeiros creo que foi Está que te cajas e podría rondar os 15.000, que era unha pasada para a súa época. Se o Xabarín xa sacaba 50.000 discos dunha tacada… ¿A onde imos metendo este tema que xa está mais escoitado que Dios e está nese disco? Fixémolo no directo pero non en estudio.

Tampouco chegastes a meter Íscalle Lura en ningún CD

Nin o Porquiño, que é outro tema por aí perdido e do que non se chegou facer videoclip. Está aí e tiñamos dereitos, claro, podiámolo meter pero… Xa estaba aí. As veces xurdiu o roio “oie, ¿metemos Churras? -¿Para que oh? Xa temos 13 temas de puta madre, fagamos outros”

Lémbrome fai moitos anos que vos preguntaban que se cantabades en galego por motivacións políticas, non sei quen respondera pero fíxolle bastante gracia a pregunta. É ridículo supoño.

Non hai que buscar mais alá do que un ten diante nestes casos. Cada un ten a súa convicción política como persoa e individuo pero o grupo fai rocanrol, e fai unhas letras que xorden da súa vida e das súas historias. Non é maior convicción que esa.

¿Decidiu a crise a vosa volta aos escenarios?

Non. Para nada.

Falamos entón dunha decisión… ¿Sentimental? ¿Simples ganas renovadas?

Si che digo a verdade sempre houbo amagos de volver. Dous anos despois de ter parado, Toñito fixo unha cea na súa casa, aproveitando que cumpría anos, e aí plantexouse a idea de volver. Uns querían e outros non, logo outros quixeron e outros xa non… Cada dous anos rondaba e aparecía a idea pero houbo que esperar ao momento no que todos dixemos si. As redes sociais influiron de carallo no asunto. Vimos que a xente reclamaba ao grupo, que había unha demanda. Ten en conta que ao mellor a nos apetecíanos volver pero só nos apetecía a nos, non sabiamos que opinaba a xente. No Facebook pois flipamos co que viamos nos muros da xente, coas mensaxes… E, se a xente quere oírnos, nós desexamos tocar… ¿Por que non? So houbo que esperar a esa unanimidade.

Supoño que o medo a volver e atoparse cun recinto baleiro estaba voando arredor da túa cabeza.

Si, ese medo telo sempre. Moita xente pensará que era estratexia de marketing o de anunciar o concerto de Ordes coa posibilidade de que so se dera ese único concerto. Puido ser certo. Tiñamos medo a chegar alí e haber catro gatos. Se houbera pasado iso non houberamos dado máis, iso seguro. Aínda que nos chamaran de onde chamaran, iriamos cada un para a súa casa e fóra. Se ninguén che quere ver non imos ir pintar a mona en plan vellos chochos dando vergonza. A sorpresa foi o que pasou, que en dous días vendéronse 3.500 entradas e ver como estaba a xente no concerto. Todo iso da forzas para seguir, para pasalo ben, ¿por que paralo agora?

Ademais había bocadillos de Nocilla

Si, iso foi do mais importante. Petición explícita do grupo.

¿Cumpriu a produtora?

Cumpriu, cumpriu. Foi a primeira oficina que nos fixo caso nese capricho. Dende o primeiro concerto quixemos dar bocadillos de Nocilla nos concertos. Finalmente púidose.

¿Cal crees que é o CD insignia do grupo,o máis jrande? E non me digas o último…

Non ía dicilo (risas) E conste que estou contento, obviamente, con este último disco pero… Está que te cajas… Creo que case todo o mundo diría ese.

Foi o salto definitivo para vós. A produción mesmo e o tratamento das cancións subira de nivel. Non é raro que a xente tire para el, ti incluido.

Un pouco todo supoño. O primeiro disco é máxico e é emblemático. Ten temazos coma Quero josar, Juan Ramón pero soa como o carallo. Intentamos remesturalo pero non pode ser pois traballamos cun desastre de xente. O produtor, se se lle pode chamar produtor e non manillar de bicicleta,en canto saímos pola porta borrou todas as cintas para gravar a outro grupo.

¿En serio?

Si, si. Ti imaxínate, se todo Dios fixera así ¿como iamos ter remasterizacións de Elvis, dos Rolling ou de calquera grupo que gravara nos 50-60-70? Aquí unha cousa que se gravou nos noventa vas buscar as cintas orixinais e non as hai, non existen. A Cuadrilla de Pepa a Loba soa como o carallo, gústannos os temas pero dáme dor de cabeza cada vez que escoito ese disco. Está que te cajas ten os seus fallos, coma todos, e sobre todo fallos tocados pero… coma son e coma disco é algo que se aproximaba moito ao que nós sempre quixeramos facer.

E está Rosendo.

Está Rosendo, si… Xa flipei de carallo cando gravamos con el.

¿Como foi o de metelo no estudio e que cantara unha canción vosa?

Os estudios Box eran de Eugenio (Muñoz) produtor de Rosendo. Estaban por alí facendo as mesturas do “Para bien o para mal” creo que era. Rosendo andaba por alí e Javi e eu estabamos flipando. “¿Por que non lle dicimos de cantar un tema? – Dillo ti – Non, non… Dillo ti, dillo ti” Fomos Javi e eu falar con el. Foi majísimo e preguntou que día tiña que vir.

Sempre defendín que Rosendo canta mellor en galego que moitos galegos

Si, a verdad e que si. Non é unha coña, está gravado nunha toma…

¿Nunha única toma?

Si, si… Nós preguntámoslle se tiña familia galega ou algo (risas) e el dicía: “Ya me lo tienen dicho, que tengo como un toque gallego” (risas). Temos a metade da letra do Frenaso escrita por Rosendo aínda. El chegou, sacou de acústica e pediunos a letra para transcribila a man. O tío ten unha letra que é unha pasada, bonitísima. Escribiu a letra, repasouna un par de veces, Tucho deulle o ton coa acústica e xa se meteu a gravar. Acórdome que mentres estabamos alí unha vez vin a Rosendo coa guitarra díxenlle: “Rosendo, tócame Se Acabó” o tema co que remata o primeiro disco de Leño, instrumental, que é unha pasada e el: “Pff… Donde va que no toco ese tema” (risas) e empezou a darlle e pifiando, corrixíndose a medida que tocaba… Daba igual, escoitar eses dedos era o máximo. Todo o mundo creceu escoitando moverse eses dedos por unha guitarra. Foi xenial.

Estar ao lado de Rosendo é sempre algo especial

Foi a hostia. Chorei cando estaban gravando Javi e Rosendo o tema, o resto escarallábanse (risas). Ao saír dinlle un abrazo todo emocionado e ata a el lle caeron unhas bágoas. “Joder, ésto en el rock ya no se ve” dicía el. Fora unha pasada. Xa non só iso… Segundo (Grandío), produtor daquel disco, dicía que saltaban chispas da mesa de son, que se notaba que ía ser algo grande. Nótase cando hai ese roio. Gravando aquel disco houbo maxia.

¿E o Allright Chicago? É un bo resumo supoño daquela época. Para moitos que creceron sen vervos era a proba do que foran os Heredeiros en directo. Soa incriblemente ben, debeu custar sacarlle iso no seu día.

Mesturarao Segundo pero viñera unha unidade móbil dende Madrid coa que gravaran os Suaves por exemplo… Tamén gravaban os primeiros “Grandes Hermanos” (risas) Comentaban os tíos que a manexaban que estaban alí os meses que duraba o programa e tal. O Allright Chicago foi gravado coa unidade móbil que gravou Gran Hermano. É un dato (risas)

¿Cal sería o teu peor momento dentro dos Heredeiros?

Fasme pensar. Non hai moito momentos malos con Heredeiros eh… Diríache cando desfixemos o grupo pero tampouco é un momento terrorífico, non o vives como unha desgraza. Cando chegas a ese punto, ao de romper un grupo, e que as cousas non están indo como deberían ou non van como querías. Cando rompes un matrimonio por unha cousa de cornos e che pilla de sorpresa ao mellor o pasas moi mal pero se te divorcias porque non funciona sénteste como aliviado. A ver, tampouco era así de radical a cousa, pasabámolo ben e non nos levabamos tan mal pero si que o ves vir e cando sucede, cando chega ese punto, aparece certa sensación de alivio. Pasase mal porque era algo que tiñamos e que funcionaba pero…

Debeu ser fodido deixar algo que che deu tanto

Si. Fíxate que estiven varios anos despois diso sen coller o instrumento. Estaba como queimado poderíase dicir.

¿Anos?

Si, si… Anos… Empecei a coller o baixo como un ano antes ou dous de volver Heredeiros aos escenarios e porque me cheiraba que ía ser pronto o regreso. Tiven un proxecto despois da ruptura que non foi a ningún lado e aí deixei de tocar. Catro ou cinco anos estiven que nin agarrei o baixo na casa. Co que me gustaba a min a música, se cheguei a ese punto, que agora nin mo imaxino, tiña que estar verdadeiramente queimado. Pode que ese sexa o peor momento.

¿E a noite lexendaria? A LP45 dixéchesme que estaría entre as 3 primeiras noites da túa andadura musical

A LP45 foi unha noitaza… Se fixera un ranking de tres postos pois incluiría o da LP, o do segundo concerto que demos en Castrelos en Vigo…

Din as malas linguas que foi o mellor concerto de Heredeiros aquel de Castrelos

Foi unha pasada. Ese concerto quedará para a nosa historia, foi brutal. Eu xusto saín ao escenario, no primeiro tema, sen arrancar, e xa me caín. Imaxínate as ganas coas que saín.  Acababa de chover, esvarei e fun deslizándome de xeonllos polo escenario. Ata quedou guay, non perdín o ritmo e pareceu algo ensaiado… Están eses dous, LP45, Castrelos e o terceiro… Sei que ten que haber algunha noite nalgún club de mierda onde o pasei de puta madre, que acabas esquecendo, pero que o pasaches cojonudo. É difícil, houbo tantas… Os concertos máis grandes non teñen porque ser os de máis xente ou os de máis medios. Houbo moitos espléndidos, moitas noites que o pasei brutal e non me dou lembrado.

¿Lembras o teu primeiro ensaio cos Heredeiros?

Acórdome. Non das sensacións dos primeiros temas pero si me acordo de como sucedeu pois foi curioso. Eu perdinme os primeiros meses de vida de Heredeiros. Tampouco estiven nos dous ou tres primeiros concertos que deron, o de Castiñeira; o mítico da Dorna en Ribeira, o primeiro e ao que fun de público… Eu coñecía ao batería que estaba por entonces e invitoume a ir a velos. Eu estaba nun grupo de Boiro. Alá fun e resultoume curioso que non tiveran baixista. Logo me enterei de que si tiñan baixista pero só se sabía a metade do repertorio e a metade do concerto baixaba e seguían eles sen baixo. (risas). Eu cheguei co concerto comezado e xa non estaba en escena.  Un día fun a un ensaio de Heredeiros e o rapaz do baixo non estaba, seica lles fallaba bastante, coincidiu así. Tucho xa me colleu e me dixo: “¿Ti tocas o baixo, non? – Si – Pois vai buscar o ampli e o baixo a casa e toca con nós aquí” Leváronme en coche que non tiña de aquelas e fomos a buscar o equipo ao ensaio do outro grupo no que estaba. Ao rematar o ensaio dixéronme se me quería quedar e xa lle deron porta ao outro. Non me acordo das primeiras sensacións tocando pero a historia é algo así.

IMG_6036

© Charlie Peartree

A pregunta jodida da entrevista, ¿Fender, Gibson ou Rickenbacker?

Hostia, pois si que é jodida (risas) Vale, pois… Imos quitar da ecuación  ao Gibson porque eu non os uso. Téñolle ganas a un que está na de Richard (Estudio 54) e ao que lle estou dando moitas voltas pero… Xa bastante é elexir entre Fender e Rickenbacker como para meter outro que non teño. Tiven un Thunderbird durante un tempo, soaba a Dios. O problema do Thunder é que me era algo incómodo, cabeceábame de máis entón freábame. Tes que estar facendo unha presión extra da que non son partidario. ¿Entre Fender e Rickenbacker? Polos anos que o usei, e que máis uso lle din diría Rickenbacker ademais de polo que significa como baixo.  Agora ben, depende de para que. Gústame Fender e gústame Rickenbacker, quizais por son en xeral, en circunstancias normais escollería o son de Fender. Ten máis corpo, ten un grave que enche todo. Sen embargo, na LP45 usei o Rickenbacker xa que en salas onde hai moita pelota de graves, moita resonancia, un pavillón… O Rickenbacker é cojonudo. É moi medio, é como unha navalla que vai cortando, definindo todo. Ten os graves xustos pero non fai pelota. Para iso, é brutal. Manu Rey, batería desta volta, ten un oído brutal e nos ensaios cando enchufo o Lankland (herdeiros da estética Fender e do seu son orixinal) di: “Ese, ese, ese é o mellor baixo que tes” e logo vou co Rickenbacker e “¡O Rickenbacker, o Rickenbacker é unha pasada!” (risas). O Ricken é unha institución dentro do rock, por iso me decantaría por el.

¿Que baixos tes?

A día de hoxe teño sete baixos. Dous Rickenbacker, un color madeira que é o que máis uso deles e outro sunburst. Teño un que usaba antes do regreso que é un Fender Jazzbass do 66, logo un fender jazzbass blanco deluxe dos 80. O Lankland, que son os Fender actuais ou así me gusta definilos. A xente que tiña as patentes do dobre bobinado pasaron de Fender a Musicman, de Musicman a G&L e despois, agora, a Lankland. Hai que irnos seguindo (risas). Un Fender mola se é anterior ao 70, os Musicman molan os dos últimos 70 e primeiros dos 80. Logo G&L nos noventa…(risas). Hai que buscar, non a marca, se non aos tipos que traballan nas marcas, aos enxeñeiros que fan os baixos. E agora están en Lankland, dos que hai varias gamas: a coreana, a seria Skyline e o americano. Eu teño o americano, é caro pero soa a Dios. Ten o que quero, un Fender de verdade, adaptado aos tempos modernos. Gravei case todo o disco (o último) con el. Usei o rickenbacker en “Corazón de Carballo” e “Supernovedá” que é o único tema que toco en púa, e que toquei na miña vida, graveino co… ¡Merda, que aínda non dixen todos os baixos! (risas) graveino cun Precission Bass de Fender. Esteticamente flípame. É da Custom Shop, dunha serie especial da que so se fixeron 100 baixos para o NAMM do 2007.

E un dos 100 está en Boiro

Está en Boiro (risas). Fixérono a vella usanza, ata ten marcas de desgaste e tal…

Un relic…

¡Iso é! Non me saía o de relic. Un Fender Precission Bass Relic do 57. Ata lle fixeron as marcas do óxido… É unha reprodución dun baixo antigo pero feito agora. Logo temos o acústico e un Gretsch.

E de neumáticos, ¿confias nas Converse coma sempre?

Si. Cando é inverno ou así os pisamierdas típicos pero cando hai algo de sol sempre zapatillas e para diante. Teño varios xogos de neumáticos Converse cojonudos. (risas)

¿E o traxe de esqueleto que luces nos directos?

Foi feito por Arimoka. Case toda a vestimenta de Heredeiros para este regreso foi feito por Arimoka. É unha firma de moda levada por dúas rapazas que o fan de puta madre. Fan roupa para tías pero como o noso é medio ambiguo pois… (risas) Son de Aguiño, de Ribeira; Mónica e Araceli e pétano bastante. Cantidade de reporteiras de “Sé lo lo que hicisteis...”, actrices na gala dos Goya… Son colegas nosas, eran da terra e foi un traballo co que nos divertimos moito ambas partes. Nós damos as ideas e elas lévanas a cabo. Eu tiña a idea en mente dunha homenaxe a John Entwistle (baixista de The Who) que é un dos máis grandes baixistas de tódolos tempos. Era unha homenaxe que tiña pendiente. En carnavais de 2004 compreime un traxe de esqueleto bastante bo para facer a homenaxe ao John Entwistle da illa de Wight. Ía sair nesa xira de Heredeiros do 2005 con el pero nunca houbo esa xira… Logo vin que Flea me roubara a idea cando o vin de esqueleto no concerto que deu Red Hot en Slane Castle (risas). Foi ao ano seguinte da morte de John Entwistle, creo. Quedoume esa espiña cravada e claro, se xa o usara Flea, tiña que darlle unha volta máis e din a idea do esqueleto dourado. Flípame tocar con él

¿Cal é o ultimo CD que compraches?

Joder pois agora dudo… Sei que un dos últimos foi un de Tom Petty que non tiña. Aínda compro CDs pero fago o test no Spotify para ver se merece a pena (risas)

Spotify é un dos mellores inventos da humanidade.

Joder, para xente coma nós si. Paréceme un invento brutal para escoitar música e para probala. Antes non había iso, antes tiñas que arriscarte e ao chegar a casa ao mellor levabas un pau que me cago na hostia (risas). Para min esa é a forma correcta de escoitar música, gústame moito o romanticismo do CD, o vinilo quédame moi lonxe pois sempre fun de casetes e CDs, nunca tiven un plato. Eu non teño o veleno do vinilo, ese ritual de compralo, limpalo, poñelo. Amigos meus si, eu non. Tamén me mola moito o Blu-Ray, gústame moito ver concertos na tele e a través do equipo de son.

¿Soes tirar máis para fóra que para casa non?

Pois si, é unha putada pero oe… (risas). Non sei, é unha pena dicilo, ¡oxalá houbera un grupo aquí que me enchera os oídos, que me rebentara os tímpanos, que me destapase  as orellas e que me dera un chute de sorpresa! Pero ás veces hai grupos que si me gustan coma Pito de Pikasso, Vicky Polard, Bocinazo, Terbutalina… Con moitos de estes encantaríame tocar pero a hora de encherme ao 100% eu tiro para fóra.

¿Nunca vos propuxeron tocar na Cidade da Cultura?

Non, de momento non. (risas) En xeral os estamentos máis elevados non soen tirar de nós.

Seguro que vos chegou algunha oferta digna de contar.

O problema e que as aceptamos (risas). Tocamos nunha voda. Aparte da de Javi e Toñito que era obvio pois nunha voda en Noia. Sería o ano 95 ou 96. Facíanos coña e por iso o fixemos, vímolo necesario. Outra grande oferta que chegou ás nosas mans foi tocar na inauguración do Relax, mítico puticlub/barra americana que hai entre Ribeira e a Pobra. Moita xente nova non o cree, pero é certo, foi inaugurado por nós.

¿Pagaron en especias ou en dólares?

(risas) Xa non podo falar. Os tratos dos negocios quedan entre os negociantes. O certo é que as ofertas máis disparatadas soemos aceptalas.

¿Despedímonos de alguén en especial?

Non, non fai falta, sen mencións honoríficas (risas).

IMG_6045

© Charlie Peartree