NAO, palabras espidas

NAO levan oitos anos repartindo música pola terra adiante. Letras poéticas e revindicativas que fixeron a mais de un abrir os ollos ante un mundo cada vez máis voraz. Dous discos xa publicados nos que dixeron moito e polos que loitaron aínda máiis, avalan a súa intachable traxectoria. Os anos pasan e tras diferentes saídas dos membros da banda, Jasper, habitual compositor e letrista asume o rol de vocalista ademais do da guitarra para continuar co proxecto e gravar o que será o seu próximo traballo “Cancións de amor e liberdade”, un disco co que pretenden amosar uns NAO mais completos e vivos que nunca, uns NAO espidos e sen complexos de ningunha clase. Jasper, Amós, Gus e Paul configuran a que,  moi probablemente, sexa a configuración definitiva da banda.

Mentres apuro un cigarro na entrada dunha Corredoira chea ata arriba de tapas e xente penso nas ganas que tiña de coller aos NAO por banda e sacarlles algunha nova sobre o seu próximo disco. Nunca coincidira con eles. Amós é o primeiro en chegar xunto con Paul e Gus. Jasper tardaría un anaco. Falamos do tempo, de equipos de música  e dos grupos do panorama actual galego. Unha vez con Jasper na mesa e cunhas tapas ben servidas, comezamos a gravar.

 © Charlie Peartree

© Charlie Peartree

Collendo o título do voso último traballo como referencia podemos dicir que sempre necesitamos amor e liberdade para sobrevivir.

J: Evidentemente o amor e a liberdade é algo fundamental no mundo e na sociedade. Nós con este título o que pretendemos é: por un lado, facer unha especie de resumo do que entendemos foi o espírito da banda nos seus anteriores discos, a saber, crear cancións de amor e liberdade, cancións onde se canta aos sentimentos; por outro lado, meter coma sempre un pouco de crítica social, crear conciencia na xente que lee os nosos textos ou que escoita as nosas cancións.

G: Pódese dicir que amor aínda vai habendo pero liberdade cada vez hai menos…

P: Bótanse sempre en falta o amor e a liberdade, son necesidades básicas ¿non?

¿Un máis que outro?

G: O amor sen liberdade é complexo. Que se poida sentir si, que se poida levar a cabo… é difícil. Pero en todo caso creo que son tempos para simplificar, para escapar de toda esta merda que nos ten aí estenuados dun lado para outro, de politiqueos, de chorradas; e simplificar o que, basicamente, son dúas cousas importantes na vida de calquera. O amor, entendido como amizade e a liberdade, a posibilidade de escoller cada un o seu.

J: A palabra amor, non é só iso, o amor é unha serie de sentimentos.

É algo mais complexo co típico sentimento romántico que a xente entende ou interpreta cando escoita a palabra amor…

G: Non sei que dirá Jasper… pero creo que tamén fala de amor propio

J: Si, si, tamén… (risas)

Chámame a atención o título. Un nome tan positivo contrasta en certo modo coa sociedade, un tanto gris, na que vivimos actualmente…

J: É que os termos de positividade ou negatividade… Creo que un non valora ou non chega a afondar tanto no seu significado cando lle pon título a un disco, incluso tampouco a hora de facer as súas letras. Un non fala de positividade ou negatividade. Ti transmites certo discurso, certas consignas… Do noso xeito, pois non o facemos de forma planfetaria nin moito menos. Moitas veces desde a positividade critícanse cousas moi importantes e dende a negatividade pódese falar de cousas bonitas.

G: Un disco reflexa un pensamento nun momento determinado. Non sei se a xente se sentirá identificada cando escoite o que se conta nel ou o que pensará que transmite. Para NAO é a materialización duns sentimentos que vivimos nun momento determinado. Tampouco se lle pode dar mais voltas

Ao fin e ao cabo facedes o disco para vós

G: E para a xente ¿non?  É algo teu, está claro, pero tamén pensas un pouco na xente que o vai recibir. Dende logo cando facemos un disco intentamos representar algo e de ese algo cada un sacará as súas propias conclusións.

P: Diso se trata. Que cada un saque as súas conclusións e que interprete os textos a súa maneira e que se identifique con nós a súa maneira.

J: Mesmamente, as cancións, unha vez que a xente as fai súas pasan a formar parte da súa conciencia. Afortunadamente temos a sorte de que houbo xente que as fixo parte da súa vida, deulles un significado independentemente do noso. É certo, xogamos cos dobres sentidos, coas metáforas, con comparacións e outro tipo de recursos. Son estes recursos os que fan que a xente interprete o que queira. Iso tamén é liberdade.

¿Que é NAO?

J: Vouche dicir o que significa para nós: NAO é un grupo de amigos que leva a cabo un proxecto musical cunha idea básica. Este concepto foi a mais, e abarcou a todo un público que se fixou na banda, que a seguiu e coa que se sentiu identificada. Explicar que é NAO, é bastante complexo realmente.

A: É unha pequena familia.

G: Eu sempre identifiquei NAO, e creo que todos, cun barco. Un barco no que nós subimos e onde remamos conxuntamente cara o sentido que queremos. É certo que ao principio a xente vacilaba moito co nome (risas)

J: NAO é o que somos. A banda e a xente que a sigue. Unha familia.

Vendo os resultados das eleccións pasadas, vivindo no que parece unha sociedade durmida… ¿Podemos dicir que os galegos somos diferentes ao resto?

P: Os galegos, de por si, son diferentes (risas). É así. Xa o mero feito de ser galegos xa nos fai diferentes ao resto. Dentro dos galegos, cada un vai por onde lle cadra.

J: Poderíamos facer un monográfico deste tema (risas) ¡eh! Se falamos das eleccións pasadas e se nos preguntamos se non aprendemos… As veces é complicado aprender. Depende do que estudes, do que che expliquen, do que che ensinen. Nun país coma o noso onde os medios de comunicación, públicos e privados, fan un auténtico nodo no partido que está xustamente agora mesmo gobernando a Xunta de Galicia… é complicado que a xente abra os ollos. Está claro que este país tamén funciona nunha clave minifundista, unha clave egoísta e… Xa o din os nosos refráns tradicionais: En terra de lobos hai que ouvear coma todos; se non tes padriño non te bautizas etcétera, etcétera… Nese terreo,bastante miserable, o Partido Popular campa as súas anchas. Esa é a miña opinión, que a xogada sáelles redonda. De tódolos xeitos, ¿facer unha lectura do que foron as eleccións galegas? Poderíamos falar só disto o resto da entrevista. Hai para dar e tomar.

G: Estando de acordo con Jasper é probable que para averiguar algo concreto tiveramos que facerlle esa pregunta a os millóns de habitantes que ten Galicia. ¿Por que escolliches esa opción? Nós temos claro o que pensamos, pero creemos que  cada un ten a liberdade de facer o que fixo; aínda que moitos se equivocaron.

P: É unha cuestión de amor e liberdade ¿non?

J: Amós, disparas ¿ou? Fálalle algo. (risas)

¿Pode a música cambiar o mundo?

J: Por suposto, se non, non estaríamos facendo isto.

A: Esiximos que o goberno se disolva e entregue as armas… (risas) Basicamente…

G: Supoño que si, ¿non? Calquera proposta artística, neste caso a música como unha mais, como a literatura, a pintura, ou calquera outra historia; sempre pretende desencadear unha reacción para cambiar as cousas. Outra cousa e que a xente teña liberdade ou opcións para cambialas.

J: Sen cultura non pode haber revolución. Nós formamos parte da cultura. A música en tódolos estilos e un ente revolucionario, sempre o foi. É un medio de comunicación moi poderoso. Penso que moitas veces chegamos a xente coa mesma idea que outro tipo de organizacións non chega, pero si chega NAO. O exemplo que poño sempre: A min influíume máis Evaristo Páramos que Karl Marx.

G: O primeiro que cambiou NAO foi a nós mesmos, aos membros do grupo, aos membros de NAO. Cambiounos a vida dende que fixemos do grupo unha realidade…

P: Karl Marx era o cuarto irmán dos irmáns Marx, ¿non? (risas)

A música xunto coa poesía forma parte do continente cultural dunha terra. É habitual que a xente relacione nas vosas composicións ambas, unha especie de simbiose letra-música…

J: Nós camiñamos nesa linea. ¿Cal é a historia? Intentamos de xeito humilde e dende o respeto, neste disco, facemos referencia aos literatos galegos que tivemos. Nós, formamos parte, para ben ou para mal, dunha corrente literaria.

NAO fai poesia entón.

J: Si, creo que si.

A: Incorpóraa, faina súa, a súa maneira…

J: Téñennolo dito no pasado moitas veces… Nós ao principio non o valorabamos así, iso de que NAO fixera poesía… Logo pénsalo e ata metíamos poemas dentro dos libriños para explicar a mensaxe do disco ou amplialo.

A: Eu cando cheguei a banda dinme de conta, dende o primeiro momento, de que a instrumentación ten moito de vehículo para as letras. É tan importante como a música.

Vendo a escena musical actual paréceme interesante  e admirable ver como moitos grupos galegos de metal ou rock duro apostan por facer as súas letras en galego. Invivo, Deseqilibrio Mental, Machina… Son algúns exemplos. ¿Son bos tempos para o metal e o rock en galego?

P: Bueno… Eu penso que a día de hoxe hai menos metal que fai dez anos. Naquel momento houbo un auxe nesa vertente musical, o thrash metal por exemplo, estaba empezando a encaixar moi ben. Tamén penso que hoxe en día hai máis estilos que exclusivamente o “metal” para dar caña… Xa non facemos algo que se poida definir estritamente como “metal”, estamos noutra onda, pero seguimos dándoo todo.

G: Pode que nós vaiamos un pouco ao revés. Agora a música parece que volve atrás, a facer bandas de heavy clásico, de hardcore… E nós creo, correxídeme se me equívoco…

P: ¡Equivócaste! (risas)

G: … Facemos unha evolución en sentido contrario. Non sei se é mellor ou peor. O que queremos é fuxir dos clichés de cada estilo e chegar ao noso propio. É mais fácil dicilo que facelo, pero é o que intentamos.

A fin de contas, NAO fai a música que fai NAO por redundante que soe.

G: Ese é o camiño

J:  Ese é o maior piropo que poden botarnos. NAO fai unha mestura de varias cousas. Neste último disco eu concordo con Gus plenamente… Hai grupos que se endurecen co paso do tempo e nós, creo, non é que nos abrandaramos pero camiñamos cara cousas máis puras. Imos engadindo un toque máis rock pero claro, coas influencias que ten cada un e que compartimos todos.

P: Eu quedo con ese piropo. Alcanzar unha personalidade propia é o mais difícil de conseguir para un grupo. Ti escoitas a NAO con un cantante, con outro e con outro e sabes que é o mesmo grupo.

G: É algo interesante iso. Debemos ser a única banda do mundo (risas) que cambiou en 8 anos tres veces de cantante. Non de letrista e compositores pero si de cantante, e que siga mantendo a personalidade, paréceme curioso ata para min. Aínda hoxe, escoito a Jasper cantar e sigo vendo a NAO. Veu Xavi, veu Fran, agora canta Jasper que bueno… Nós pensamos que era o que tiña que cantar dende o principio. Non é que nós arrepintamos de nada pasado eh…

¿É difícil atopar cantante? Parece que en NAO e difícil mantelos.

P: A culpa é toda nosa. Puidemos ter os mellores cantantes do mundo pero somos tan insoportables que non veu ningún. Así son as cousas.

J: Somos uns torturadores. Sen dubida. (risas)

A: Eu creo que case é mais normal que se reconverta un membro da banda en vocalista que non buscar, atopar e probar cun vocalista externo ao grupo e que realmente encaixe, xa non só musicalmente, se non como persoa. Un grupo de amigos, unha banda, primeiro está formado por persoas. Se iso está pechado é moi difícil suplantar a alguén.

G: Jasper noutras historias xa ten cantado…

J: Xa ouveaba por aí adiante.

A pregunta case cae de caixón… ¿Por qué non cantaches antes?

G: Esa é unha pregunta que nos fixemos todos (risas)

¿Vergoña?

J: Non… Que va.

G: Vaiche responder Jasper, que eu non canto pero vouche dar a miña opinión. Eu creo que Jasper non cantou dende o principio por que ao principio NAO pode que buscara máis unha perfección vocal e unha estética. Buscábamos unha imaxe, encontrar o noso estilo…

J: Pensei que iso nunca o íamos dicir publicamente… Estou completamente de acordo (risas)

G: Non, e que estouno pensando agora (risa) Realmente a composición de NAO xirou en nolos tres. Quizais os cantantes que pasaron polo grupo aportaron a súa pincelada persoal pero as letras sempre foron de Jasper e o gordo da música sempre rotou en torno a nolos dous (Gus e Jasper), e tamén a Ramón no seu momento. Ao principio estivemos buscando o xa dito, incluso cando marchou Xavi seguíamos buscando iso. O certo é que sempre estivo Jasper por detrás facendo as letras, aportando esa personalidade e por medo… Non o fixemos. Pode que fora a necesidade a que nos obrigou a adoptar esta decisión de por a Jasper diante do micrófono, pero é unha decisión que tiñamos que adoptar dende o principio. Respectando aos membros que pasaron pola banda, aos que lles gardamos moito cariño, agora temos a formación que deberíamos de ter dende o principio.

P: Agora somos NAO. Con todo o respecto a xente que pasou pola banda, en serio, queremos recalcalo. Agora somos unha formación absolutamente completa.

J: Hai que dicilo así… Hai xente que pasou pola banda e deu moito, que traballou moito. Gustaríame explicalo con un simil, pois é como explicamos nós as cousas. Se falamos de relacións podemos dicir que isto é como ter parella. Home con muller, muller con muller, home con home… Da igual. Imaxina que agora tes unha parella coa que estás compenetrada ao cen por cen, coa que te complementas, coa que mellor estás. As que tiveches antes sabes que as quixeches mogollón pero… faltaba algo. Non sabes o que, pero algo fallaba. Agora non falta nada. Non queremos facer un menosprezo aos que pasaron polo grupo, non se trata diso, que va.

G: A historia das bandas moitas veces, a interior, pasa desapercibida. Nunca un cambio nunha banda é fácil, nunca. Evolución, involución… Chámalle como queiras. Hai medo, hai inseguridade… Superar iso, gravar un disco, estar contentos co traballo realizado… é algo que enche. Hai que darse de conta que na vida hai que pasar por épocas duras para, finalmente, chegar a onde queres.

 © Charlie Peartree

© Charlie Peartree

Definídeme cada disco de NAO nunha frase 

P: A ver… Palabras espidas: o comezo; Coas túas mans: punto de inflexión; Amor e Liberdade: Soño cumprido.

G: Eu diría… Somos, que tamén está aí: ilusión; Palabras Espidas: mais ilusión (risas); Coas túas mans: Coraxe; e deste disco, dúas palabras: orgullo e …

P: orgullo e satisfacción (risas)

G: Orgullo e actitude.

J: Eu direi que As Palabras Espidas é un disco de sentimentos; Coas túas mans é un berro á esperanza e de Cancións de amor e liberdade direi que é “o disco”.

A: As Palabras Espidas direi que é un disco de NAO… (risas) que Coas túas mans é un disco de NAO tentando comerse o mundo, entendendo o mundo como algo exterior a nosa terra; e que Cancións de amor e liberdade é un regreso as raíces, aínda que a evolución musical sexa notable.

¿Cara onde vai NAO? ¿Que vai traer con este disco?

P: Pffff… Home, xa tocamos en pelotas… Agora, cousas novas… É complicado (risas)

J: ¿Que trae NAO con este disco? Pois a verdade, mogollón de historias…

¿Creedes que vai sorprender aos vosos seguidores? ¿E ao público en xeral?

J: Pois creo que si. Estou convencido de que si…

P: E non é un tópico isto.

J: Nós nunca soltamos sobradas… (interrompe o resto: ¡¡Bueeeno, bueeno…!!) ¡Intentamos non soltar sobradas!… Creemos que vai sorprender a nivel musical, á escena…  Falando da súa mensaxe, do que transmite, faremos o de sempre: Clarificar conceptos, darlle argumentos a xente e poñer esa semente de conciencia crítica. Queremos que a xente se identifique co seu, que se sinta orgullosa do propio… Nesa liña creo que vai sorprender, que vai gustar e non só a xente que xa coñece NAO, se non que abrirá novos horizontes a nivel de público.

G: Eu creo que este disco vai a funcionar como unha crema para a celutitis: Vai sorprender e vai reafirmar… (risas e aplausos) .. ¿que pasa joder? (risas)… Nunca fomos un grupo de maiorías, nunca nos sacaron en moitas revistas nin saímos moito na tele… E aínda así seguimos tendo seguidores. Moitos quizais pensaron que NAO non ía durar, pero este disco vai ser unha mostra de que NAO é un grupo que ten unha continuidade e que está aí para dicir algo.

P: ¡Eso! Para todos os cabróns que dixeron que NAO estaba morto, para eles, vai este disco (risas)

G: So engadir que, musicalmente, o traballo que fixemos non é mellor nin peor que ningún outro, pero é un traballo feito para que o disco non sexa unha repetición dos anteriores.

¿Que diferencia a NAO do resto de grupos?

G: Os calzoncillos de Amós (risas)

P: Todo e nada a vez….

J: Nós cremos que temos unha personalidade propia dentro da escena. Hai bandas sen personalidade, as cousas como son. Tamén as hai con personalidade, con moita. ¿Que nos diferenza a nós? Pois a nosa actitude, a nosa forma de ser; que non é mellor nin peor que as outras. Ti escoitas aos Ruxe, a Falperrys, a Machina… Dentro diso hai claras diferenzas pero conxuntamente conforman unha escena musical.

G: O bo de Galiza agora mesmo e que hai moitas bandas con moita personalidade. Bandas distintas entre elas, coa súa enerxía. So podemos esperar que NAO siga tendo a súa e que sexa única, propia.

¿Hai algunha persoa no mundo á que lle deba NAO algo especialmente?

J: Mira.. a nivel de grupo se lle debemos algo a alguén, é a nós mesmos. Fomos os que pelexamos contra vento e marea. Houbo xente que formou parte da banda e deu absolutamente todo coma Ramón, estando implicado ao cen por cen. Cando tes unha banda coma é esta, na que levas oito anos, pasas por momentos que son francamente fodidos. Aquí non houbo axudiñas de afora de ninguén. Aquí fomos cinco no seu momento, agora catro, que puxemos o collón coma cans. Tamén está claro que hai xente a que lle debemos moitísimo… Claro que si. Podemos falar de Chichi por exemplo, se teño que falar tamén falaremos da produtora que tivemos e que agora recuperamos; podemos falar de Xurxo Souto, que no seu momento nos puxo na radio galega; de Vituco… Pero padriño…

P: Padriño nunca tivemos. Isto está currado. Fomos nós os que puxemos os huevos. Faría un matiz, unha especia de matiz bueno… Cando Jasper di que sempre dependemos de nós mesmos, tamén inclúe a xente que fomos atopando polo camiño e que a axudou dalgunha forma. Esa xente pasou a formar parte de NAO. Chichi é parte de NAO,  Xosé e Leti de Santa Guerilla son parte de NAO, Ramón foi parte de NAO…

J: E que mira.. xente que estivo no camiño e que seguen estando aí preto… Manolo, Suso o fotográfo, o Toño que gravou o videoclip, David… Obviamente, hai que ter en conta que se lle debemos algo tamén a parte de a nós mesmos é á xente  que comprou os nosos discos, pagou as nosas entradas, que pon a NAO de ton do móbil, que leva a nosa música no buga, que fai unha festa e pincha á banda… Se lle debemos algo a alguén, sería a esa xente. Polo pronto, teñen todo o noso cariño e respecto.

¿Que grupo lle gustaría ser a NAO? ¿A que grupo suplantaríades?

G: Eu teñoo moi claro… A Rage against the machine. Por sentimento, por forza e polo que queren dicir.

P: Eu igual, exactamente igual. Aínda que musicalmente non somos o mais parecido…

A: A Berri Txarrak

J: ¡Hei! Eu tamén vou a Berri con Amós..

P: Non, non, non… Isto é un divorcio eh… Rage Against the Machine.

G: Bueno, eu creo que de sustituir a Berri ou a Rage, teríamos unha banda moito mellor da que temos eh (risas)

J: Berri Against the Machine

A: ¿Berri Against the NAO?

 ¿Viviu NAO por enriba das súas posibilidades?

(risas)

G: Eu creo que deberías dicir… “Sobreviviu NAO por enriba das súas posibilidades

J: Creo que en ningún caso… nin nós… Bueno, primeiramente quero dicir que esa frase, aplicada dende a política está incríblemente mal intencionada. Quere culpabilizar a xente de algo que non é. No noso caso direi que nunca vivimos por enriba das nosas posibilidades en ningún momento, todo o contrario, traballamos e pelexamos moito para ter o que temos.

G: Eu que son ben pensado, tontorrón por natureza, direi que se esa frase significa facer un esforzo para ofrecer algo que en teoría non deberías ofrecer pero que queres ofrecer e iso implica sempre ir ao límite… NAO foi, dende ao principio, ao limite. Agora ben, DVD na furgoneta non temos.

P: Houbo un momento en que apostamos todo pola banda… Todo. Cando fixemos a produción en Euskadi pois… Pode que naquel momento si miráramos por enriba das nosas posibilidades, igual si. Tamén é a historia. Daquela eramos cinco tíos que o pasabamos ben tocando e non o mides, non cho preguntas. Era unha aposta, gas a fondo e a saco.

G: Veña si, vivimos por enriba das nosas posibilidades un par de días. ¡E sabemos cales foron! (risas)

¿Por qué elixistes o crowdfunding como forma de financiación para o novo disco?

G: Bueno, pero crowdfunding en Galicia… levase facendo toda a puta vida.Na festa da aldea faise crowdfunding casa por casa.

J: Xa que estamos sincerándonos… Imos explicalo ben. ¿Por qué o crowdfunding? ¿Por qué eliximos  esa ferramenta? Pois porque a escena, realmente, está mal, moi mal. Nós nunca optamos a ningunha subvención, nunca fomos un grupo subvencionado. O que temos fómolo gañando concerto a concerto. Hai un recorte en cultura enorme que asfixia os festivais ademais. A nós, iso, repercutiunos economicamente.  Se fas menos concertos tes menos opcións de optar a un presuposto de calidade, obviamente. Podiamos facer dúas cousas: Ir a unha entidade bancaria e pedir un presuposto de 9.000€ ou probar este mecanismo que vimos que era factible é podía funcionar. Tamén ía darnos un baño de realidade… Se ti non das xuntado os cartos sabes que algo falla.

G: Bueno… Non é directamente proporcional…

J: De acordo, non é directamente proporcional porque depende de moitas cuestións pero si que che da un toque de atención. No noso caso, levamos xa 4.600€, non quedan nada para os 5.000€  e a xente respondeu, implicouse e de forma moi xenerosa. O crowdfunding é simplemente adiantar a pasta do disco, das camisetas… A xente mostrou interese e esta semana esperamos fechalo xa. Escollemos este mecanismo porque non fomos quen de xeito autónomo de facelo (Hoxe NAO xa conseguiron levar a cabo o seu proxecto de crowdfunding e o disco será unha realidade dende a primeira canción ata a última).

P: Agora mesmo levamos exactamente… 4.650€.

É unha resposta moi positiva…

G: Sobre todo porque somos conscientes das dificultades evidentes que hai hoxe en día para apoiar economicamente unha banda. É moi importante para nós. Damos as gracias.

Vendo esta situación podemos afirmar que iso de que a xente non gasta en música e un tanto falacia… ¿Gasta a xente en música ou non?

P: A ver… A xente gasta en música si… Pero o gasto… Eu acórdome antes, cando existía o bendito catálogo da revista Tipo…

J: É verdade tío (risas)

P: …xuntabas pasta tal, pedías maquetillas, algún disco… Hoxe en día iso acabouse.

J: A pachas teño comprado vinilos eu (risas)

P: Era un puntazo ter unha pandilla de amigos para comprar a través da revista Tipo para pedir cousas… Hoxe en día iso non existe. Ninguén fai descargas ilegales por internet, obviamente, son todo descargas legais pero gastas pasta en entradas de concertos, compras camisolas… Si que hai un gasto, é o roio do Verkami é simplemente pagar por adiantado. Se a vas a comprar mañán, ¿por qué non a pagas hoxe?

A xente ve o que vale facer un disco, é algo interesante e pode que positivo de cara o futuro e de cara a concienciar ao público do gasto que supón a realización dun traballo semellante…

P: A ver un disco pode valer 300€ pero… Se ti tes un proxecto con certa calidade dende o principio, se tes a Jasper facendo e currando as letras, a composición musical, os ensaios… Non vas ir a calquera lado para gravalo a correr e que soe de calquera maneira. Tes que atopar a xente adecuada, que estea disposta a traballar contigo para sacar un proxecto adiante. Iso ten un precio.

G: Eu creo que ninguén cando invita a comer a un amigo a súa casa lle ofrece o peor que ten ¿non? Ofrece o mellor que posúe, ou mais ben, o que pode. Haberá xente que si, que pense que estos cartos que pedimos son para copas e para outras sustancias, non sei…

A: Mira, perdoa que che interrompa. O outro día Gus botaba contas dos quilómetros que levaba para a gravación deste diso e saían… ¿9.000 quilómetros?

G: Mais de 10.000 xa…. En coche, si…

A: E que… ese dato xa di moito do que inverte un grupo nun proxecto deste tipo. Economica e persoalmente o esforzo é colosal.

J: Nós non desglosamos os gastos no Verkami, hai xente que si. Isto funciona así: ¿Ti queres apoiar a banda? Aí tes a forma. A xente que de verdade nos apoia estase vendo clarisimamente. Non pregunta. Poñen os cartos enriba da mesa e aí vai, para vós. “Sacade un disco, ben feito, cos seus cartaces, coas súas camisolas, que o gravedes onde vós queirades…”. Nós pedimos 5.000€ pero xa levamos gastado o seu. Puxemos do noso peto e do que tiña NAO aforrado ata onde puidemos chegar. Agora pedimos axuda.

P: É un orgullo ver como o Verkami vai subindo. Emociónaste, en serio. Faiche pensar que agora en directo hai que devolvelo todo, devolver ese favor. Imos comernos a xente, temos que facelo.

 © Charlie Peartree

© Charlie Peartree

Irrumpides fai uns meses co single de Mafia que mostra a Jasper xa asumindo totalmente as voces e cunha clara declaración de principios en forma de canción. ¿Había que espertar á xente?

J: Mafia, non foi un tema creado coa intención de reafirmar a banda conmigo como cantante conste. A letra… bueno, nós gravamos este disco, o anterior e este single nos estudos Mafia do Carballiño. Ok. Chichi que é o técnico do estudio dixonos que quería facer un recopilatorio das bandas que pasaron por alí. Co tema de Mafia o primeiro que me veu a cabeza foi a Deputación de Pontevedra. Había que darlle por aí. Vivimos nun país moi caciquil e moi mafioso; en moitos sentidos. Ao mesmo tempo facemos referencia a nós e a xente que nos sigue. Metemos certos toques cinematográficos que reafirma a familia que somos. “A súa mafia contra as nosas familias” Esa mafia que está nos concellos, na Xunta, a tódolos niveis e que traballa pouco a pouco en contra das nosas familias, en contra do noso ben estar. Nós tamén somos unha irmandade, somos unha mafia e estamos en contra diso. É un tema directo, moi cañero. Apenas é metafórico, moi político.

Persoalmente vexo un cambio grande e percibo unha evolución cara uns NAO máis roqueiros. Podemos considerar Mafia como unha mostra do que esta por vir en “Cancións de amor e liberdade” supoño.

G: Falamos de roqueiro e é un moi bo término para definir o que ven. É unha palabra. O rock engloba un tipo de música moi amplo..

P: Melendi é rock eh… Coidado.

G: Si bueno, Melendi é un grano no meu cu (risas) Dito isto… queremos facer algo que soe a rock, que teña a esencia dese estilo, que sexa cañeiro, que teña intención, que sexa forte pero dende unha perspectiva máis sutil. Non é que vaia ser un disco frouxo, ou lento ou… Non. Vai ter a mesma forza pero expresada dun xeito distinto, nunha vertente moi ampla. Chámalle rock alternativo, eu que sei. Non vai ser rock clásico, está claro. Nin hard rock, nin garage…

O rock de NAO.

G: Acabas de definilo ti.

P: Exactamente, é a evolución coherente da banda. Non se trata de dar mais caña ou menos caña, trátase de manter as formas, de mostrar o que aprendemos, que aínda nós queda moito, pero mostrar esa experiencia que gañamos cos anos. Non vai faltar nada, seguimos sendo NAO.

G: Antes buscabamos mais as referencias. Eran moi claras. Ti lías unha crítica dun disco de NAO e sempre había tres referencias esenciais…

J: Berri Txarrak, Habeas Corpus e …

G: E Rage Against the Machine ou rap metal ou o que sexa. Levounos tempo atopar a mestura adecuada para expresar o que queriamos. Sabemos que esa mestura, quizais, como dixeches ti ben, chámase o rock de NAO.

P (cantado): Rock de NAO, rock do país… (risas)

Apenas fai unhas semanas saíu a luz o disco tributo a Zënzar que conta coa vosa colaboración en forma de versión no tema “Fin do mundo” ¿Que podedes dicir desa historia?

G: Chegamos un pouco tarde porque estabamos en plena gravación do noso disco pero decidimos que era algo importante. Era algo indispensable estar nunha cousa tan bonita como é facer un disco tributo a unha banda galega como é Zënzar. Ao final pois si, metímonos pero agora había que escoller un tema (risas) O mais difícil era atopar un tema que en pouco tempo, tendo en conta o estilo de Zenzar é o estilo de NAO, puidera adaptarse non só á música, se non ao que dicía. Aínda que a música sexa diferente, ou o estilo e sexamos grupos distintos… A mensaxe non varía, só a representamos doutro xeito.

P: ¡Rapazada! Escoitade Zënzar… e logo NAO (risas)

¿Como pensades ensinar o disco polo país? ¿Para cando os primeiros concertos?

J: Imos facer unha xira-presentación que comezará o 16 de marzo no Carballiño… Bueno, vai ser unha festa de presentación cos mecenas, cos amigos e tal… A idea é facer un mini-concertiño aínda que xa se sabe como son estas cousas (risas) e acabará dexenerando nun concerto de hora e media tocando todas as vellas e máis (risas). Logo firma de discos, falaremos con todos, pasarémolo ben… E logo si, faremos unha xira onde a idea básica sería pechala na Capitol cara o mes abril se nada o impide.

Teredes moitas historias que contar tras 8 anos dando guerra. ¿Algunha en especial?

Todos: Pfffffffff e que.. pff…

J: Contade unha chorrada eh, ¿que ides contar animais…?

P: Eu quero que a conte Gus que sempre escolle ben… Vaiselle ocurrir unha boa. Hai moitas de Dios eh (risas)

G: Temos que facer unha reseña histórica porque se alguén é experto en anécdotas de NAO, temos que dicir que ese é o noso Ramón, exbateria de NAO e… (risas)

J: Non a ver non… É moi fácil contar de alguén que non está aquí ¡eh! (risas)

P: E que anécdotas temos tres mill millóns e cada cal peor…

Pechemos o circulo… Unha anécdota da gravacación deste disco.

J: Pois mira… Aí si que a teño clara. Este disco case nos divorcia. Xa está todo contado con iso. Nunca na historia do grupo se viviron discusións tan brutas como para este traballo.

¿Entre vós?

G: Si, entre nós…

J: Pero ao mesmo tamén nos uniu máis que nunca. É co que me quedo deste disco. Sen dudalo. Anécdotas brutas… Temos familia, amigos e… (risas) Non queremos perdelos.

¿Que lle pedides ao camiño que tendes por diante?

J: Que faga sol (risas) Mira, non lle pido nada, que veña como queira.

G: Que os días sexan curtos e intensos.

A: Que vaiamos aguantando con todo como ata agora. Hai moitas cousas que facer para preparar os directos, moito traballo aínda. Tirar para adiante.

Vouvos lanzar unha recua de nomes, dicide o que queirades… Bocixa (Zënzar)

J: Un crack.

G: Auténtico.

P: Fenómeno.

A: Respeto.

Pep Guardiola.

J: Un adestrador de fútbol.

G: Guapo e listo.

P: Moi majo.

A: Culé.

Feijóo.

J: Un fascista.

G: Mentira.

P: Non sei.

A: Terrorista.

Ramón García.

J: Pf… ¿un presentador?

G: Prescindible.

P: Evitable.

A: Vaca toro, vaca toro… (risas)

Esperanza Aguirre.

J: Esperanza Aguirre e a palabra cancro chámase xustiza poética.

G: Nada bo.

P: Tremendamente peligrosa.

A: Privatizada.

¿Mandades un saúdo para alguén? Deixovos estas últimas para que poñades o que queirades…

J: Se estades lendo esto, sodes a resistencia.

G: Somos NAO e gracias por ler ata aquí.

 © Charlie Peartree

© Charlie Peartree