G. D.: un conto de comunismo-ficción

Esta historia empeza unha noite clara de maio, cando un exultante François Hollande levanta o puño coa súa correspondente rosa. Despois de moitos, moitos anos de incansable servizo ó estado francés, agora por fin chegara á súa cúspide, ó Elíseo. E dende aí, tiña que empezar a pensar en pór en práctica a súa proposta estrela, aquela que lle valera o apoio de boa parte das masas contribuíntes de esquerdas: un tipo máximo do IRPF do 75% para as grandes fortunas, a guinda dun paquete de medidas encamiñadas a castigar ós ricos. Como dicía Gérard Jugnot na acarameladísima Los chicos del coro, “a cada acción correspóndelle a súa reacción”. E os ricos comezaron a fuxir cara a outros entornos fiscais máis benévolos, aínda que menos charmantes que la France. Mais, contra o previsto, quen iniciou o éxodo non foron os empresarios de armas, nin os ricos herdeiros de familias nobres, nin sequera a vella de L’oreal. O primeiro en dicir que marchaba foi Gérard Depardieu.

Imaxinade por un segundo que Gayoso marcha á Telecinco para presentar, en castelán, un reality show. Que Bertín Osborne aparece na televisión para explicar, en inglés, que emigra a Chicago. Que deslocalizan tódalas bateas das Rías Baixas e as mandan ó mar do Xapón. Para o hiper-chauvinista pobo francés, o exilio de Cyrano de Bergerac era unha cuestión de orgullo nacional. O président Hollande aseverou, en tono grave, que “se se ama Francia, hai que servila”, frase que semella máis adecuada para un anuncio das forzas armadas ca como reacción ó exilio dun comediante.

Un breve percorrido polas compañías políticas de M. Depardieu: de Gorbachov e Castro a Carla Bruni.

Un breve percorrido polas compañías políticas de M. Depardieu: de Gorbachov e Castro a Carla Bruni. Fonte: Le Huffington Post

Mais nin por esas. Gérard erre que erre con que ía marchar. E Brigitte Bardot empezou a dicir que marchaba con el, co cal o asunto collía xa tintes de drama nacional. Tras un breve escarceo cos encantos de Bélxica, Obélix, que sempre foi un latin lover, decidiu que prefería marchar á Nai Rusia. Lonxe das penurias que pasaran os seus compatriotas do exército napoleónico para chegar ás estepas, o actor tívoo moito máis doado. Depardieu foi recibido por Vladimir Putin (líder da “grande democracia rusa”, nas palabras de Cyrano) no balneario de Sochi con honores de xefe de estado e unha chea de viandas para satisface-las súas orondas feituras. Mentres, o gobernador da república rusa de Mordovia ofrecíalle o posto de ministro de Cultura e de embaixador desa rexión ante a FIFA, probablemente debido á atlética complexión do exfrancés. Gérard Depardieu recibiu alí o amor que na súa expatria lle estaban negando. En Rusia é unha auténtica estrela, amais de se-la imaxe comercial dunha marca de ketchup e do banco Sovietski. (Non querería rematar este parágrafo sen facer unha reflexión sobre as imaxes publicitarias dos bancos. Os rusos usan a Depardieu, os polacos a Chuck Norris e os galegos a… Fernando Ónega. Para que narices empregamos o rescate bancario?).

A nota graciosa da historia ven cando unha rápida consulta á hemeroteca nos revela que Gérard Depardieu foi socialista nos anos 80 (membro do Mouvement individuel, énervant et indépendant pour la réélection de François Mitterrand, algo así como a versión bohemia e irreverente do clan de la zeja) e, atención… donante do Partido Comunista en 2002. Dépardieu é simpatizante desa variante do comunismo tan celebrada por moitos camaradas ó longo da historia: socializa-lo dos demais para darmo a min. O socialismo do alleo. E cando as tornas se invirten, si te he visto no me acuerdo. Malia todo, non debemos olvidar que o vello e robusto Gérard non é precisamente un ideólogo: nos últimos anos víuselle rondar con frecuencia a Nicolas Sarkozy, e sospéitase que non só co obxectivo de aproximarse á súa muller.

A historia podería rematar así: o veterano actor comunista decátase do pouco que mola o socialismo cando llo aplican a un mesmo, marcha do país que o criou e adica o resto da súa vida a investiga-las plusvalías do vodka sobre o seu organismo. Os seus antigos compañeiros de armas arrenegan del e recórdanlle que “a súa carreira non lla debe só ó seu talento, senón tamén ós seus compatriotas”. Dito doutro xeito, que o guión en verso de Cyrano de Bergerac perdería subtitulado ó ruso. Pero parece que os camaradas da Internacional da beira do Volga non opinan igual. Ó pouco do seu exilio, Valeri Rashkin, membro do Comité Central (si, aínda existe) do Partido Comunista Ruso, anuncia cheo de admiración, orgullo e marxismo que enviou unha carta a Gérard Depardieu invitándolle a unirse ó partido. Ogallá o faga. Sería o penúltimo acto nesa traxicomedia sobre a coherencia que o actor francés ruso se empeñou en protagonizar.

Tarxeta de intelectual comunista. Seguro que Gérard tiña unha. Fonte: Revista "Hara Kiri"

Tarxeta de intelectual comunista. Seguro que Gérard tiña unha. Fonte: Revista “Hara Kiri”