O aquel das noites calquera

Ó seres nova nunha cidade, sentes unha irracional obriga de coñecer todo cando emblema hai nela. Sabes que o que realmente che agradará desta non o vas atopar aí, pero non te atreves a saltar esa fase na que exerces un papel híbrido entre turista e novata. Seguindo esta rutina de praxe forasteira, o pasado xoves vinme no deber de acudir á gran festa dos estudantes salmantinos: a Noitevella Universitaria.

Cando oín cousas como “evento universitario do ano” ou “40.000 persoas na edición anterior”, cheiroume a Apóstolo. Hai xa anos que intento evitar a avalancha de xente que o 24 de xullo lle chucha todo o xugo á noite compostelá. Pero aquí non podía permitirme iso, teño certos deberes como principiante que son. Porén, neste meu contrato social de turista-novata, só se especifica a obriga de facer acto de presenza, sen máis precisións. Así que decidín permitirme unha concesión e aplicar o que eu chamo a “técnica da non ilusión”. Esta práctica consiste basicamente no seguinte: conciénciate de que algo vai ser unha merda. De ser así,  xa é algo que dabas por descontado; e senón, partindo da merda, calquera engadido positivo resultará pracenteiro.

Pero ó que eu quero chegar con todo isto non é á crónica dunha velada que ameazaba con merda e quedou en flatulencia. Quero falar precisamente do antagonista deste prototipo de noites: as noites calquera. ¡Non hai mellor troula que aquela que xorde por accidente! Son andanzas que poden partir dun absurdo e rematar nun absurdo aínda maior, pero que son “a ostia”. E non teñen porque levar implícitas o alcol (nin a abstinencia). Hainas máis líricas, máis paranoicas, máis surrealistas, máis desenfreadas, máis banais… pero todas comparten un denominador común: a imprevisión.

A pesares de que nesta cidade árida eu son unha turista-novata, en Compostela tiro máis cara a unha aborixe-veterana. Aínda que me custou superala, coido que alí xa pasei a fase do emblemático e do saír por inercia. Todo o que vai en contra da propia vontade senta mal, incluso a marcha. Aprendín a asumir que hai noites que non pagan a pena, e punto. E a recollerme cando a decadencia destas o esixe. Porén, tamén aprendín a apreciar as noites casuais. E asegúrovos que Compostela é a cidade idónea para experimentalas.

Non subestimedes ese edén universitario por ter caído na monotonía. Deixádevos seducir polas noites calquera, que o seu aquel vos conquiste case sen decatarvos. As rúas compostelás atesouran milleiros de historias nocturnas, pero tamén resgardan moitas dispostas a que alguén as constrúa. Gozade dese recunchiño e do seu aquel inexplicable, esa esencia que a penas se aprecia cando se ten, pero que se estraña cando se perde.