A voz chuviosa de Elliott Smith

Malia que poida antollarse un acto de soberbia e semelle non ter o máis mínimo interese para alguén que estea a ler unha sección cultural dun xornal dixital, quero comezar dicindo que a min me gusta correr. Correr para facer exercicio, para ter máis fame á hora de comer, para durmir con máis cansancio, para tomar o aire ou sinxelamente para escapar. Tanto dá; iso si que xa non importa. A cuestión é que me gusta correr. Moito (que me gusta correr moito, non que correr me guste moito, que tamén). Non me importa o tempo que vaia, nin o día do ano que sexa nin o cansado que estea. Simplemente me gusta. Pero dende que vivo en Santiago, esta tendencia a subir montañas e cruzar valles (sempre cantando) volveuse certamente inconsistente para dar paso a unha terrible infidelidade: a natación (nataçom, empregando os tecnicismos). De súpeto, esa arela irrefreable por que “o verde me acaricie” foi sucumbindo a algo que eu non chegaba a identificar. Os días avanzaban en Santiago e ó ver cara o chan, as chancletas substituían ós tenis nos meus pés e o traxe de baño ós pantalóns curtos nas miñas pernas. Un día, mentres estiraba antes de mergullarme na auga, coa cabeza á altura dos xeonllos, decateime de que a pel fora collendo unha dureza e unha aspereza como metálicas. Comezárame a caer o pelo e no seu lugar uns brillos endurecidos tomaban tamén o lugar da propia pel para amosarme como os dedos dos pés xa case non se separaban entre si. Pero por que? Non levaba tanto tempo nadando!

Pode que dicir que Santiago é a vila da chuvia non sexa unha esaxeración; eu non o discuto. Pode ser que sexa moi fermoso ver como as pingas van esmerilando os raios de luz que iluminan a Catedral e o Concello á noite. Pode ser que os charcos da alameda dean uns brillos fugaces e estroboscópicos á vista dos seus corredores de árbores e flores. Quizais sexa tamén que a pedra da zona vella, así nimbada pola auga, adquira unha personalidade arrebatadora. Ata podo crer que a roña (musgo, volvendo ós tecnicismos/eufemismos) que medra entre pedra e pedra teña certo encanto. Vale.

Pode que cada día que pasamos nas súas rúas sexa un afondamento nese mito de mitos en que se converteu Santiago. Pode incluso que esteamos a ser cómplices dunha dádiva celestial de estirpe divina que fai esta vila especial, que limpa as súas impurezas, alimenta os seus parques, fornece as súas fontes e fai escorregar ás súas vellas. E pode tamén que alguén estea orgulloso de todo isto, que a ese alguén lle encante quedar na casa escoitando como os coches fan máis ruído do normal, non poder camiñar ata o traballo, ter que enfundarse en plástico para usa-la bici, deixar que se lle enchoupen os ollos cando contempla a chuvia sobre a Catedral, senti-lo fresco dos charcos nos pés e máis ter a roupa tendida malia non tela lavado. Dende logo, se o visen, moitos africanos asinarían os termos do contrato que permite levar a cabo o prodixioso acto de tirar da cadea (limpa-la merda) coa mesma auga que bebemos. Grazas a Dios que non temos secas e a nosa terra é fértil, verde e xenerosa para as empresas que a explotan e blablabla… Moi ben.

Elliott Smith, portada Figure 8

Elliott Smith, portada Figure 8

Pero, por favor, a min que non me jodan. Onte, precisamente mentres estaba nadando na piscina e botaba en falta o de poder correr ó aire libre (ben é certo que podería estar nadando ó aire libre; na Praza da Quintana, por exemplo) souben a verdade: o de crear un mito entorno á beleza da chuvia, ó encanto máxico dunha queimada baixo o petar desta nas fiestras e ós tons cristalinos do verde dos parques non é máis ca un acto de saúde mental: se non podes co teu inimigo, únete a el. Se non aturas nin un segundo máis o de estar mollado ata as cellas cada condenado día, convéncete de que polo menos é algo fermoso e único. Si, é único. Pero non fermoso; é insoportable. Do mesmo xeito, mentres nadaba souben que eu prefiro poder sentarme na alameda, usa-la bici para ir a clase, determe uns intres a ver para as torres da Catedral (ou mesmo para o ceo) sen afogar, camiñar sen ter que escoita-lo ruído baboso dos zapatos ó pisar e non ter cada recuncho da habitación cunha chaqueta, pantalón ou cazadora tendido para ver se con sorte seca. Decateime de que o nacemento das escamas e a unión dos dedos non era máis ca un exercicio de supervivencia mercé ó que meu corpo me conducía ó único sitio (a piscina) que estaba máis mollado có meu hábitat para que, polo efecto dos contrastes, poida agradecer o feito de non ter que usar tubo de bucear nin aletas para camiñar pola rúa.

E por iso de que os lectores que estean a ler a sección cultural dun xornal dixital poidan ter certa inquedanza sobre novos libros, discos ou calquera outro xeito de expresión artística, engadirei que creo que por este mesmo motivo, por este exercicio involuntario de salvación, me gusta escoitar a Elliott Smith. Podo escoitar sen cansar ata o último matiz das súas cancións porque sinto que na realidade da súa voz, das notas fuxitivas e delicadas da súa guitarra e dos descalabros sorprendentes do seu piano sempre chove máis ca na miña realidade. Podo observar os reflexos cristalinos e sibilantes das súas ondas, mergullarme na súa cadencia líquida, pegar patadas na súa superficie mansa e mirar cara o infinito indefinido do seu azul porque, por moi ruín que sexa, sentir que a ‘soidade demasiado ruidosa’ do día a día faga que a alguén máis tamén lle saian escamas, vólvese todo un respiro.