San Freudlán

Contan as lendas que o asno que acompañaba nas súas viaxes a Froilán foi un día atacado por un lobo. Cando o Santo se deu conta, empregou a súa mirada para deixar ó coitado lobo temeroso, mentres lle falaba de amor e paz. Dende entón o cánido camiñou sempre ó seu lado, arrimado á súa perna dereita.

Ben, pois de animais vai esta nova historia.

Este ano, o San Froilán de Lugo volveu ser cita ineludible do 4 ó 12 de Outubro para milleiros de persoas. O pasado xoves tocáballe o turno no escenario da Praza Horta do Seminario ó grupo arxentino – colombiano Che Sudaka así que nos sumamos á multitude que se desprazou ó longo destes días ata a cidade romana. Logo dun gran concerto decidimos quedarnos unha xornada máis, camiñando ó pé da muralla e ó lado das masas tal e como fixo o lobo co santo.

– ¿E cara onde se dirixía a xente o venres 12 de Outubro?
– Á Praza de Augas Férreas, nese novo escenario actuaba a orquesta Panorama.

Como si da Santa Compaña se tratase, as primeiras filas alumaban na escuridade da noite lucense por mor das bengalas repartidas entre as cerca de 10.000 persoas (cifras de La Voz de Galicia, eu non me parei a contalas) que de golpe nos topamos ó chegar á praza. Como protección ante a procesión de ánimas en pena recomendan – entre outras solucións – non tomar as velas que nos ofrezan os defuntos, pois este xesto condena a formar parte dela.

A Panorama chegaba a Lugo co espectáculo que presentaron neste verán, Magic Tour “A xira do sol”. Debido á nosa situación – anulado o campo de visión polo tenderete da barra – non viamos o escenario. A pesar disto, resulta sinxelo intuír que o show consiste en facer basicamente o mesmo de todos os anos pero cambiándolle o nome. “Berrade connosco: Panorama oe, oe, oe”, “un grito forte, forte, forte”, “cagondiola!”, “esto está de puta madre”,  “aún é cedo“.

– A hostia (na súa acepción máis vulgar) de humor.
– Unha absurda obsesión polos bramidos.

Un conxunto de cancións actuais da marca Chunda, chunda, salpicado de temas míticos, deleitaba a grandes e pequenos. Xente de todas as idades enchía a praza, asomábase polas ventás dos edificios ou ampliaba o seu horizonte visual rubindo a superficies elevadas. Os balancíns e tobogáns do parque de xogos tiveron que aguantar o peso dos nenos que atendían á función motivada polos improperios dos cantantes. Xa ningún cativo brincaba. As pequenas agarrábanse doutra maneira ás barras que habitualmente utilizan para deslizarse, mentres movían o corpo a ritmo de reggaeton e electrolatino.

– Creo que non se dan conta da importancia que ten para os rapaces a música.
– Supoño que, en verbas dos irmáns Coen na súa obra The Big Lebowski, “así é como continúa a maldita comedia humana perpetrándose a través das xeracións”.

Sucede que miro cos ollos escépticos das verbenas pasadas, aquelas nas que a orquesta se dividía en tres bloques musicais ben definidos e para todos os gustos. Pasodobres e valses como entrante, merengues e cumbias para mocear o ambiente, concentrando a música máis moderna nun remate pensado para a xuventude.

– ¡Deberíaselle mostrar respecto á perfección desa estrutura clásica!
¡Dolores se llamaba Lola!

Unha vez tivo finalizado a orquesta o seu pase, retomamos o andar ó redor da muralla ata chegar ó pub Rivendel. Unha cidade refuxio na espesura da néboa. Fóra golpeábanos un frío sólido. Ó acubillo do local e baixo feitizo lucense puidemos seguir gozando dunhas patronais de San Froilán de Interese Turístico Nacional.

PD: Cómpre engadir que o teño pasado en grande coa Panorama. A verba alcol xurde nesta crónica nocturna para poñerlle o peche, pois xa se sabe o que pasa cando se bebe: un faise amigo das masas. Na nebulosa – semellante á dos soños – cambia o panorama.