Noites esperpénticas

“Tiñades que empezar a carreira o primeiro ano no que eu estiven aquí, aquilo si que era vida de estudante compostelán”.
¿Cántas veces escoitaríamos iso? E en todas asentiamos, porque as copas ou as cervexas que levábamos no corpo non nos deixaban pronunciar ningún outro tipo de resposta.

A primeira vez que me advertiron do erro de non ter nacido antes dos noventa foi á saída do Maycar. 6:00 a.m, xusto despois de despedir o local con temas de Mago de ÖZ ou Astarot. Durante as últimas cancións saltamos coa mesma intensidade dos que esperan ate o último pase da orquestra (por isto da calidade dos temas que concentran nunha hora e media).

Unha vez fóra da discoteca – ¿Maycar é unha discoteca? -, chega o momento da temida conversación onde se mestura o alcolismo activo, o filosófico e o silencioso.

– ¿E agora que?
– ¿Que de que?
– …
– ¿Onde imos?

Neste punto cómpre escoller as opcións que ofrece a liña espazo temporal. Son dúas. Nun extremo atopamos Casa: a propia ou a de alguén que pasaba por alí; no outro concéntrase un grupo curioso de After Hours (ou o que é o mesmo pero costa máis traballo dicir: clubs nocturnos que abren despois da hora de peche doutros locais). Este conxunto de afters compóñeno nomes como Búho Azul, Tita, Anubis ou o desaparecido Rock a hula.

– ¿Que sucede?
– Que estes afters santiagueses non respectan a definición de Wikipedia que di “clubs nocturnos que son comúns dentro da escena electrónica”, ¡porque non hai nin música! Por un lado prefiro a nada ó House, pero polo outro o House á casa. Nun local en silencio convertémonos nunha masa de mouchos que seguen con brillantes ollos ao señor da Necrópoles. Unha morte segura sen sofás.
– …

Nese preciso momento de penosa dúbida foi cando escoitei iso de “hai anos Santiago era outra cousa. As reunións nocturnas no Campus Sur eran multitudinarias e os locais abrían ata máis tarde, con música. E non só iso, o ambiente era mellor.”

Pero estas non son máis que verbas solubles que se dilúen en choiva.  Se un quere.

Cando comezamos unha carreira en Santiago de Compostela, todo resulta atractivo. As ganas de coñecer xente e vivir historias mestúranse nunha imperecedoira cidade de pedra. Nos seus recunchos consérvase unha singular maxia que só os escollidos – entre unha crecente masa de imbéciles- son capaces de atopar.

Cadaquén deixa unha parte de si mesmo na cidade da que se namorou. A figura de Valle-Inclán observa inmutable o pasear dos estudantes polo paseo da Ferradura, no parque da Alameda. O corpo de cobre agarda sentado ó espírito do dramaturgo, que volve día tras día do café bar Derby. Torna triste e decepcionado, alí xa non hai tertulias e cobran caros os cafés. “Santiago xa non é o que era”, di.

Como antes nunca nada volveu ser, forma parte do recordo. Pero podemos regresar, nostálxicos de nós, coa memoria ás noites daqueles bos tempos en Santiago. Sen dúbida haberá palabras novas para escribir orixinais historias, que poderedes ler nesta sección.