Confesionario electoral

Alberto Rivera

Primeira vez que voto nunhas galegas, aínda que xa é a terceira vez que podo levar a cabo o meu democrático dereito. A miña mesa electoral sitúase nun pequeno barrio da Coruña, na sé dunha asociación xuvenil que leva moito tempo sen usarse para outros usos que non sexan eses que temos dereito a exercer cada catro anos.
Por primeira vez desde que voto o do PP non era o único apoderado presente, xa que as redes dos outros partidos non chegan tan lonxe. Desta vez había un apoderado da AGE. Por outra banda na mesa de votos había un par de cousas curioras. Os de PSOE e o PP estaban diante de todo, para que a xente os tivese máis a man e á vez tiñan máis papeletas que o resto, non sei se por previsión de que van ter máis votos cá o resto ou porque o resto de candidaturas están a ser máis votadas aínda que intúo que será polo primeiro. A última cousa que me chamou a atención desa mesa de votos foi que a Falange de las JONS estaba situada xusto de lado de AGE. Curioso.

Gonzalo Da Cuña

Na miña casa somos moi amigos de votar xusto despois de comer, en primeiro lugar porque é o momento no que a brétema se comenza a disipar en Ponteareas e despois porque é unha das poucas horas onde se pode votar con relativa tranquilidade.
No colexio, o de sempre, poucos votantes e demasiados interventores, todos con ganas de saber cara que lado te vas orientar.  Con esas, toca refuxiarse na cabina onde por sorte aínda non puxeron unha cámara para controlarte. Alí, non sei cantas listas descoñecidas e un bo rato para poder atopar a que queres votar. Na provincia de Pontevedra a nota curiosa é para “O partido pirata” que só co seu nome xa chama a atención de calquera votante curioso. E con esas, tras introducir a papeleta na urna, só queda voltar a casa e esperar.

David Fontán

Na casa, en plena xornada de reflexión, produciuse unha conversa sobre as nosas preferencias electorais. Tras o intercambio de argumentos, meu irmán tomou unha atrevida decisión. A de darlle ao can o poder de escoller entre os dous partidos dos que falabamos. Pintou as siglas en dúas follas; enriba dunha colocou un pouco xamón e enriba da outra unha cabeza de allos. O animal dubidou un intre ante a tentadora oferta. Logo, baixo a mirada atenta do escaso pero nervioso público, comezou a achegarse aos papeis. Contra todo prognóstico escolleu os allos. Non sei que votaría meu irmán.

A media mañá acudimos ao colexio electoral para exercer ese fermoso dereito de noso que é o voto. A festa da democracia, disque, aínda que eu alí non vin nin moita xoldra nin moita xente nova, que é o que normalmente atopo nas festas. Nin sequera nos ofrecían viño e empanada, que segundo se conta é práctica habitual noutros puntos da nosa xeografía. Meu pai e eu agardamos co can na porta mentres meu irmán entraba a votar. A ver que tal lle vai ao Partido Animalista, porque quizais nas próximas eleccións se lles recoñeza aos cánidos ese dereito e non teñamos que entrar por turnos. Eu creo que un pouco o merecen, para algo son o mellor amigo do home. Ademais, aquí até teñen votado os mortos.

Durante a espera -se cadra meu irmán dubidaba en cumprir ou non a súa palabra-, vimos baixar polas escaleiras ao noso alcalde, don Carlos Negreira Souto, seguido do seu séquito. Unha serie de azofaifas, que diría Superpiñeiro, agardaban por el na porta. O bo de Negreira, como home de familia que é, levaba dun brazo á súa señora nai e doutro á filla. Esta última, aínda que me pareceu algo máis nova ca min, xa é unha moza feita. “Por que non comezar a establecer relacións?”, reflexionei. Quen sabe se non acabaría tendo un lugar no gabinete de prensa do Concello da Coruña… O meu pensamento voou. Víame correndo con aquela loira fémina, crucifixo ao pescozo, por un campo de mapoulas. Mentres, na nosa grande casa, o señor Negreira preparaba un té con pastas a xeito de despedida. Uns días despois estaríamos desfrutando do carnaval de Rio, cidade natal do rexedor herculino. “Imos ou que?”, preguntou meu pai, espertándome dos meus fantasiosos soños. Meu irmán acababa de saír e non había sinal da familia Negreira. “Iremos, logo”, respondín melancólico. Botei un ollo ao chegar á porta, en parte por buscar ao alcalde e compañía, en parte por saber se viría por nós algunha desas persoas que polo visto acompañan á xente á mesa electoral. Non houbo éxito, polo que acabamos entrando ao colexio sós e sen aclarar demasiado o meu futuro laboral.  En fin, supoño que traballar no Compostimes tampouco está tan mal.

JuanMa Serrano

Eran as 3 da tarde e dispóñome a ir á Casa da Cultura do Barco. Teño esa manía de ir votar á hora de comer. Tocapelotas din meus pais, eu chámolle “non querer aguantar colas”. De camiño á Casa da Cultura, uns 300 metros, non me cruzo con ninguén, non había unha soa alma circulando polo Barco. Chego con ganas de ver se había algunha cara coñecida na mesa e sobre todo a saber que estarían comendo os encargados das votacións alí presentes. Non tiven sorte, parece que xa degustaran o menú electoral.
Péchome na cabina, e tras comprobar que os tres alí presentes estaban a mirarme a través da tela (si, a tela era case tan transparente ca auga) decido mirar ás papeletas. Partido da Terra, Piratas por Galicia, Escanos en branco… chámanme a atención. Non oíra falar deles nas dúas semanas de campaña. Tamén me din conta que as papeletas de PP e PSdeG están xuntas, no medio. Á esquerda SDC, da que só quedan 4 papeletas. Ou moitos votaron a Mario Conde ou poucas esperanzas tiñan postas os dese partido nesta mesa electoral. Os resultados mostrarán o motivo. Meto unha papeleta no sobre, ensino o DNI e a presidenta, moi atenta ela, di o meu segundo apelido antes que o primeiro. “Así va el país” penso eu. Finalmente, sen dicirme “VOTA!” déixame deposita-lo meu voto na urna. Todo moi raro este día, demasiadas cousas novas: non decir Vota, deixarme a min depositar o sobre, siglas descoñecidas…
Xa cando voltaba a casa fixeime nun muro. Curioso o de Los Cacikes. Pero eu decanteime obviamente no meu voto por Jabon Blue.

Roi Rodríguez

Día duro hoxe tras deitarme ás 7 por unha noite de jarana rematada escribindo un artigo para Compostimes (ben sabemos a liberdade horaria da que gozamos neste traballo). Erguinme ás 12.30, coa mala sorte que as intencións de votar antes de comer se esvaneceron no entretido partido entre o Valencia e o Obradoiro. Tiña que ás 4 coller o tren en Ourense (que para algo xa pillara os billetes) e comecei a comer pasaban as 2 e media. Entre rifas de meus pais porque como non apurara non me daría tempo de ir votar, decídinme a coller a papeleta. Xa a levaba da casa, pois por unha vez había papeletas de máis de 3 partidos (en concreto, papeletas de ata 9 das candidaturas). Meu pai xa me esperaba co coche aceso cando baixei, pois xa pasaban das 3.15, e hai que contar que desde Celanova ata Ourense quedaba unha media hora boa. Recorremos Celanova sen ver a un alma, e foi chegar ás 3.17 ó colexio electoral e sentirme só, desamparado, xa que en ningunha das mesas había ninguén a votar. Nin fóra, nin dentro, nin tan sequera co cigarriño agochados. Eran as 3.19, entrei e xusto antes de deixar a miña papeleta pensei para os meus adentros: e que cona pasaría se votase eu só? Sería un dictador por decidir sen contar a opinión do 99.99% restante? Imaxinei que non iría ninguén máis a votar en toda Galicia e sentinme poderoso, así coma o rei. Un bocinazo de meu pai espertoume do absorto, eran as 3.23 e como non apurase perdería o tren. Pilleino, sobráronme 5 minutos incluso, e a verdade é que o tren Avant é un luxo (caro pero luxo), en media horiña estaba en Santiago.

Charlie Peartree

Fui temprano, a eso de las 18:00 como buen madrugador. Sin prisa, pero sin pausa cogí una pepeleta y a continuación la metí en un sobre. Curiosamente descubrí que no se podía pegar su solapa por mucho que la lamiese. Ofrecí mi DNI a un señor de la mesa. Tiré el sobre en una urna. Volví a mi cuarto y pensé en lo que había hecho.

Sara Yáñez

Non estou aquí para falar da noite do sábado. En Igrexafeita non se sae. Un dos días máis importantes nesta parroquia de San Sadurniño (A Coruña) é a xornada electoral, xunto co patrón e a festa da Chanfaina. Hoxe, nesta localidade de aproximadamente trescentos habitantes censados, só quedaban en pé un par de pequenos carteis do PPdeG despois de que os do Bloque voaran co vento.

Polo local da Asociación de Veciños (AA.VV) foron pasando aqueles que quixeron exercer o seu dereito a voto, na súa maioría de idade avanzada e arranxados para a ocasión. Nun ambiente familiar, a presidenta da mesa autorizaba a introdución dos sobres nunha urna pouco chea despois de que os votantes tivesen escollido entre as dezaoito papeletas. Se un quere manter o segredo é preciso botar unha ollada antes de meterse na rudimentaria cabina, non vaia ser que te estean a observar dende calquera punto da sala. Fácil.

16:30. Dezaoito montóns cun número de papeletas similar. Un só interventor do Partido Popular. Tabaco e vasos de plástico que no seu momento contiñan café. E eu con esta dor de cabeza, coma se tivese resaca. Absurdo. Non sei moi ben o que acabo de facer.

Jorge Pan

Corrían as seis da tarde e os marcadores da abstención bordeaban a alerta vermella cando fun votar. Endomingado e flanqueado polos meus proxenitores, como mandan os cánones, entrei no local parroquial que serve de colexio electoral improvisado. Na porta, un cartel de Cáritas: “No se recoge ropa a partir de las diez”. Neste caso, as deposicións de cada votante eran recollidas con dilixencia só ata as oito. Ó chegar á estancia principal do garito relixioso vinme superado polo balbordo, un constante ir e vir de persoas de avanzada idade por entre as tres mesas dispostas estratexicamente para reducir ó mínimo o espazo dispoñible. “Mire, me tiene que dar el DNI”. “Mamá, é por aquí!”. Gobernaban o caos, dende dúas das esquinas da sala, unha efixie da Virxe e unha regadeira de plástico. Tan señalada fecha, 21-O, indicábaa na parede un calendario conmemorativo da Romería de la Virgen de los Remedios de Cayón (sic). Os votantes movíanse frenéticos, os votos fluían. Só as cadeiras apiladas detrás dos interventores permanecían inmóbiles, igual que sempre. De verdade só elas?

Fotos: Charlie Peartree